Плю́скаць 1 ’хлюпаць, плюхаць, плюхцець’ (ТСБМ, Яруш., Др.-Падб., Нас., Шат.; сміл., Стан.), ’хлюпаць (па шыбах — аб дажджы)’ (Купала “Восень”), ’ударыць далоням’ (Нас.), плю́скыць ’пляскаць’ (Бяльк.); укр. плю́скати ’плёскаць’, польск. płuskać ’плёскаць, шумець’, ’плёскаць’, ’хлюпаць’, н.-луж. pluskaś, в.-луж. pluskać ’плёскаць’, ’журчаць’, чэш. plískati, pluskati — пра моцны дождж, снег, мокрую гразь, ’плёскацца’, славен. pljȗskati ’плёскаць, пырскаць, плёхацца’, серб.-харв. пљу̏скати ’плёскаць’, ’пырскаць’, ’хвастаць (аб дажджы)’, ’біць па твары’, балг. плюскам ’плёскаць, пляскаць’, ’жэрці, прагна есці’, ст.-слав. плюскъ, ’шум’. Прасл. *plʼuskati — пра праліўны дождж (Банькоўскі, 2, 612) — інтэнсіў на ‑sk‑ ад незахаванай першаснай формы, роднаснай літ. pliaũpti ’хвастаць’, ’хлябтаць’, ’ліцца цурком’, pliauškė́ti ’пляскаць’, ’плёскацца’ (Махэк₂, 460–461; Бязлай, 3, 59). Фасмер (3, 289), Васілеўскі (Прадукт. тыпы, 85) адносяць лексему да гукапераймання, паводле Смаль–Стоцкага (Приміт., 169), з першаснага выклічніка плюсь ’плюх’, гл. таксама Копечны (Зб. Младэнаву, 385). Суадносяць яшчэ з лац. pluere ’ісці (пра дождж)’, pluvia ’дождж’, літ. pláuti ’паласкаць, мыць’, ст.-грэч. πλύνειν ’тс’, ст.-в.-ням. flewen < і.-е. *pleu̯‑sk‑ ’імжэць’. Сюды ж плюсь! — пра імгненны ўдар далонню, падзенне азадкам; ’імгненна пайсці (пра дождж), для перадачы гука пры пацалунку’ (Нас., Шат., ТСБМ, Некр.); плюсна́ць! — пра пляск шчупака ў вадзе (Шат.).

Плю́скаць 2 ’гаварыць пустое’ (ельск., ЖНС). Балтызм. Параўн. літ. pliáuška ’пустамалот, балбатун’, pliaũkšti ’несці лухту’, ’вярзці бязглуздзіцу’, ’брыдкасловіць’ і рус. валаг. плю́сни́ть ’гаварыць брыдкія словы’. Відаць, гукапераймальнае, параўн. пляска́ць ’біць, хвастаць’ і ’гаварыць многа і абы-што’; гл. папярэдняе слова.

Плю́скаць 3, плю́скыць ’лыпаць, моргаць (вачамі)’ (ТСБМ, Нас., Яруш., Гарэц., Юрч., Др.-Падб., Шат., Касп., Бяльк., Варл., Растарг., ТС, Нар. Гом.), плю́скыньня ’мірганне’ (Юрч. Вытв.), (зоры) плю́скаюць ’ззяюць, мігцяць’ (рас., ЛА, 2). Укр. плю́щити, плю́щитися ’заплюшчваць вочы’, рус. смал. плю́скать ’часта міргаць, выражаючы разгубленасць’, пск., смал., бранск. ’лыпаць, моргаць вачыма’. Арэальнае семантычнае ўтварэнне, гл. плю́скаць ’пляскаць’, плю́шчыць ’заплюшчваць’. Сюды ж: другаснае аддзеяслоўнае плюсь! ’раптоўна маргнуць’ (Нас.), плюсь!/міргунь! — пра аднаразовае мільганне (мсцісл., Нар. лекс.); а таксама плю́склы ’сплюшчаны, зморшчаны, плоскі’ (ТС), укр. дыял. плюскова́тий ’тс’, плюски́й ’плоскі’, плю́склий ’сплюшчаны, плоскі’, параўн. пляскаты (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ту 1 — экспрэсіўнае слова ў выразах: ту, якій ты!​ ту на цябе!​ ту цябе! ‘цьфу’ (Нас., Гарэц., Байк. і Некр.; полац., Нар. лекс.). У адным з першых літаратурных твораў: Ці не пісацель? / Ту! Не, паночак, /Я Тарас (К. Вераніцын, Тарас на Парнасе. Паэмы. Мінск, 2009, 18). Часта як выраз незадавальнення, нязгоды. Звычайна разглядаецца як варыянт выклічніка тфу (гл.) у сувязі з неарганічным характарам ф у беларускай народнай мове, параўн. яго замены на тпху, тху (гл.), цьху і пад. Параўн., аднак, рус. ту: ту, голова! ‘эх ты!’, серб. цімак. ту́ ‘выклічнік незадавальнення, раздражнення’, макед. ту што ми стори ‘ox, што ты нарабіў’, балг. дыял. а́ бре, ту́ бре! (раздражненне, гл. СбНУ, 38, 50), што сведчыць пра магчымае аднясенне выклічніка да т. зв. першасных інтэр’екцый (Смаль-Стоцкі, Приміт., 19), прадстаўленага ў складзе выклічнікаў тыпу агату, ату, туга (гл.) і інш. Дапускаецца дэістычнае паходжанне, гл. ESSJ SG, 2, 701.

Ту 2 ‘тут, сюды’ фалькл.: Братовая золвы на ночь просить : / Ту ту ту! — Моя золвица, моя сястрыца, / Ту ту ту (Бяс., 40); Ту, цимболисты и скрипки играют… (С. Полацкі), ту-ту-ту — падзыўныя для гусей (ДАБМ, камент., 896); ст.-бел. ту ‘ў гэтым месцы; туды, сюды; тады; у даным выпадку’ (1388 г., ГСБМ). Параўн. укр. дыял. ту ‘тут’, рус. фалькл. ту ‘ў той час, тады’ (СРНГ), польск. tu ‘тут; цяпер, у гэтым месцы; дагэтуль, адсюль’, чэш., славац., в.-луж., н.-луж. tu ‘тс’, харв., серб. tû, славен. tù ‘тс’, ст.-слав. тоу ‘там, тут, тады, у тым месцы’. Прасл. *tu вытворнае ад займенніка *tъ (гл. той) з няясным па паходжанні ‑u (агляд праблематыкі ў літаратуры гл. ESSJ SG, 2, 697–701; ESJSt, 17, 996; пра ст.-бел. формы гл. Крамко, Мова бел. пісьм., 276). Сучаснае дыялектнае ўжыванне, напр., ту ‘тут’ (воран. Сл. ПЗБ), а таксама познія старабеларускія формы пад уплывам польскай мовы, гл. Булыка, Запазыч., 326. Паводле Шустар-Шэўца (1553), вакалізацыя, як у н.-луж. ku < прасл. *kъ, гл. к.

Ту 3 — размеркавальны злучнік то … то: ту чуеш у гэтай песні страшны голас дзікага звера, ту смех шалёнага, ту нудны крык нішчаснага, ту плач беднага чалавека (Я. Колас). Параўн. аналагічныя злучнікі: макед., балг. ту … ту, польск., чэш. tu … tu. Функцыянальна ідэнтычна займеннікавым утварэнням ад *tъ, у першую чаргу *to (гл. та, то), адносна паходжання гл. ESSJ SG, 2, 701. У беларускай літаратурнай мове выціснута пад уплывам рускай мовы.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Пук 1 ’выклічнік, што перадае стук, стрэл, лопанне ці гук падзення’ (“падение чего, особенно круглого”, Нас.; мсцісл., Нар. лекс.; Сержп.; Нік. Очерки; ЭШ), ’бух, бульк’: бобе́р пук у во́ду (ПСл), укр. пук, пу́ку, рус. пук (пераважна смаленскае), польск. puk, pąk, чэш., славац. puk, в.-луж., н.-луж. puk, славен. pok, серб.-харв. пук, балг., макед. пук. Старое гукаперайманне, параўн. Смаль-Стоцкі, Приміт. 170 (варыянты pukъ! puku!), роднаснае ням. pochen ’стукаць’ (Махэк₂, 406). Гл. пукаць 1.

Пук 2 ’выпукласць, пукатасць’: у пуку клепка выгінаецца (ТС), ’самая высокая, аддаленая частка, кропка чаго-небудзь’: пук неба (Нар. Гом.), ’самая сярэдзіна’: puk zimy (Варл.), ’выгіб пілы’ (ПСл), пук, мн. л. пуке́ ’выступы на падэшве нагі каля пальцаў’ (Сцяшк.), пука́ ’выпукласць ступні каля большага пальца’ (Дразд.); параўн. укр. дыял. пу́ка ’ўнутраны бок канца пальца’, рус. дыял. пук ’выпуклая сярэдняя частка бочкі’, пуки́ ’найбольш шырокія месцы ў ступні’. Утворана на базе прасл. *pǫkъ ’нешта раздутае, тоўстае, выпіраючае’, звязана з пу́чыць ’выступаць, выстаўляць, выпіраць’ (гл.).

Пук 3 ’кветканоснае сцябло, стрэлка (цыбулі, шчаўя і інш. раслін)’ (пераважна паўн.-усх., ЛА, 2; Яўс., Варл., Сл. ПЗБ, Шатал., Янк. Мат., карэл., Жыв. сл.; Жд. 2), пу́чча ’тс’ (ЛА, 2; Ян.; Сл. ПЗБ; Мат. Гом.), ’маладыя парасткі’ (брагін., Шатал.), ’аер’ (б.-каш., Мат. Гом.), пукі́ ’адросткі пер’яў пасля лінькі’ (брасл., Нар. словатв.; паст., ЛА, 1), сюды ж пучы́цца ’расці ў стрэлкі (аб цыбулі)’ (Яўс.), фраз. пайсці ў пук (пукі, пучча) ’ператварыцца ў пустацвет (пра расліны); іран. ’застацца ў дзеўках, не выйсці замуж’ (Сл. ПЗБ, Растарг.), пукава́тая ’якая пайшла ў пукі (пра моркву)’ (Жд. 1); рус. пуки́ ’шчаўе ў час цвіцення’, польск. pąk ’завязь кветкі’, чэш., славац. puk ’тс’. Прасл. *pǫkъ ’нешта раздутае, тоўстае’ звязваюць з пу́каць ’лопацца, раскрывацца’ гукапераймальнага паходжання, роднасным ням. pochen ’тс’, гл. Шустар-Шэўц, 2, 1189; Махэк₂, 406; параўн. Фасмер, 3, 403; Чарных, 2, 82; ЕСУМ, 4, 629.

Пук 4 ’звязка; сноп; скрутак; ахапак’ (ТСБМ, Гарэц., Бяльк., ЛА, 4; Варл., ТС, Ян., Яўс., Раст., Шат., Сл. ПЗБ, ПСл) ’галінкі, пасечаныя і звязаныя ў куль для паліва’ (Сцяц.), пучо́к ’ахапак звязаных дроў’ (стол., Сл. Брэс.), ’збітыя жэрдкі для прыціскання стога’ (мазыр., Шатал.); укр. пук ’звязка’, рус. пук ’звязка; паплавок з пучка травы; мяч з шэрсці, апука’, польск. pęk ’гронка, звязка’. Утворана на базе праслав. *pǫkъ ’нешта раздутае, тоўстае’ як вынік злучэння ў адно некалькіх аднародных прадметаў. Гл. папярэдняе слова.

Пук 5 ’расліна дзягіль, Archangelica officinalis Hoffm.’ (Кіс.), укр. пук ’расліна гірча, Selinum carvifolia L.’, а таксама ’баршчэўнік, Heracleum sibiricum L.’ Хутчэй за ўсё, ад пук 3 ’стрэлка, кветаноснае сцябло’, параўн. рус. дыял. пуки́ ’шчаўе ў час квецені’. Гл. таксама ЕСУМ, 4, 629.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

*Вяцю-вяцю, вецю́‑вецю́ ’падзыўныя словы для свіней’ (КСТ). Укр. ваць, вацю, вець (Грынч.), вац‑вац, ваць‑ваць, вец‑вец, вець‑вець (Лыс., Пал.). З паметай «юж.» вацу, вацю, вачу (Даль), вац‑вац‑вац (Раст.) ’тс’. Існуючыя этымалогіі (Смаль-Стоцкі, Приміт., 148: ваць < паць‑паць ад паця ’парася’; Рудніцкі, 1, 329, якому сувязь укр. вець‑вець з воклічам ацю! уяўляецца больш падыходзячай) не пераконваюць. Для першай, аднак, можна знайсці падтрымку на ўкраінскай тэрыторыі; параўн. у Грынчанкі: «Біжу, як те поросятко, як на його скаже: «паць! паць!» або вацюкне». Не выключана таксама, што маг. уцю! Уцю куды! ’воклічы, якімі заганяюць парасят у хлеў’ (З нар. сл.) адпавядае поглядам Рудніцкага. Улік матэрыялаў рускіх дыялектаў дазваляе прапанаваць больш надзейную версію. Маг. выць! Выць куды! (З нар. сл.) ’воклічы, якімі адганяюць парасят’ знаходзяцца, бясспрэчна, у непасрэднай сувязі з рус. смал. выть‑выть‑выть ’словы, якімі падзываюць парасят і падсвінкаў’ (СРНГ). На іншай рускай тэрыторыі тыя ж словы ўжываюцца як падзыўныя для авечак: выть‑выть‑выть (куйб., СРНГ), вец‑вец‑вец, вечь‑вечь‑вечь (тамб., разан., СРНГ), веч‑веч, вещ‑вещ (СРДГ) і г. д.; дадаткова гл. АРНГ, к. 228. Такім чынам, атрымоўваецца пазіцыя, у якой бел. і ўкр. словы з’яўляюцца толькі пагранічнымі ў адносінах да рускай лексікі, і іх магчыма разглядаць як пранікненні з рускай тэрыторыі. Фармальныя змены — вынік спецыфікі ўжывання падобных слоў, якія да таго ж знаходзяцца ў рыфма-рытмічных адносінах. Параўн. метатэзы: цку‑цку < куц-куц (АРНГ), баська‑баська < кабась‑кабась (Германовіч, Междом.) і г. д. Больш істотны «семантычны» бок пытання, аднак ёсць вялікая колькасць прыкладаў, якія дэманструюць пераносы: падзыўныя словы → адгонныя словы, падзыўныя словы для адной жывёлы → падзыўныя словы для іншай і да т. п. Падрабязней аб гэтым Германовіч, Междом., 55 і наст. Звычайна і часта для падзыву свіней ужываюцца падзыўныя словы для авечак: куць-куць (з варыянтамі), вець‑вець і г. д., гл. АРНГ, камент., 1051–1054, к. 223–224; Германовіч, Междом., 55–56, 61. Параўн. яшчэ тоеснасць: кацю‑кацю/вацю‑вацю, кеч‑кеч/веч‑веч ’падзыўныя словы для свіней’ (Лыс., Пал.). Дадаткова параўн. яшчэ баша‑баша ’падзыўныя словы для авечак’ (ДАБМ, камент.) і баша‑баша ’падзыўныя словы для свіней’ (СБГ). Да разглядаемай групы слоў адносіцца і бел. вешка (вешка-раба) ’тс’ (Шпіл.); параўн. рус. дыял. вʼешка ’падзыўное слова для авечак’ (АРНГ, Камент.). Магчыма, аднак, што рус. вʼешка да вʼешынʼка, вʼешенʼка, вʼеженʼка (там жа). Частка разглядаемых слоў паходзіць, відаць, ад назваў тыпу ’авечка’, для іншых неабходна шукаць больш падыходзячыя тлумачэнні. Не пераконвае спроба Германовіча звязаць падзыўныя словы выч і пад. з рус. (ст.-рус.) выть ’надзел зямлі, ракі; ежа, час для ежы’ і г. д., якія і фармальна падобны толькі для часткі падзыўных (рус. выть‑выть, напр.). Гл. яшчэ адносна рус. вычь. Фасмер, 1, 372 (трактуецца як гукапераймальнае; параўн. між іншым у Даля, 1, 830: «Вячить вор., ряз. блеять, кричать как овцы, отчего вяч-вяч, выч-вычь, зазывная кличка овец»).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

САЮ́З КІНЕМАТАГРАФІ́СТАЎ БЕЛАРУ́СІ, Беларускі саюз кінематаграфістаў,

добраахвотная грамадская творчая арганізацыя дзеячаў кінамастацтва Рэспублікі Беларусь (сцэнарыстаў, рэжысёраў, аператараў, мастакоў, акцёраў, кіназнаўцаў, крытыкаў, арганізатараў кінавытворчасці і інш.). Мае на мэце садзейнічаць развіццю нац. кінамастацтва, росту эстэт., маральнай і духоўнай культуры грамадства, арганізацыі інтэлектуальна-творчага асяроддзя і ўмоў для стварэння маст., дакумент. і анімацыйных фільмаў. Створаны ў ліст. 1962 на 1-м устаноўчым з’ездзе кінематаграфістаў Беларусі (аргкамітэт засн. ў ліст. 1957) як С.к.Б. З 1999 наз. Бел. саюз кампазітараў. Вышэйшы кіруючы орган — з’езд кінематаграфістаў Беларусі, выканаўчы — праўленне. З’езды адбыліся ў 1967, 1971, 1976, 1981, 1986, 1991, 1994, 1997, 1998, 2000. Першыя сакратары праўлення: У.​Корш-Саблін (1957—74), І.​Дабралюбаў (1974—76), В.​Тураў (1976—81), А.​Карпаў (1981—86), В.​Нікіфараў (1986—91); старшыні: А.​Красінскі, Нікіфараў (1991—94), Красінскі (1994—97), І.​Воўчак (1997—2000), Ю.​Марухін (з 2000). Праводзіць фестывалі, канферэнцыі, семінары, творчыя сустрэчы, абмеркаванні фільмаў, займаецца матэрыяльна-быт. пытаннямі, абараняе прафес. інтарэсы і правы кінематаграфістаў. Мае гільдыі (кінарэжысёраў, кінааператараў, акцёраў), секцыі і камісіі (маладых кінематаграфістаў, ветэранаў, арганізатараў вытв-сці, сацыяльна-быт.), дырэкцыю фестывальных праграм, з’яўляецца заснавальнікам шэрагу самаст. студый. Уваходзіць у Бел. канфедэрацыю творчых саюзаў і Канфедэрацыю саюзаў кінематаграфістаў краін СНД і Прыбалтыкі. У чэрв. 1999 перайменаваны ў Рэсп. грамадскае аб’яднанне «Беларускі саюз кінематаграфістаў». На 5.2.2002 у саюзе 362 члены.

Члены Беларускага саюза кінематаграфістаў

1957. У.​Л.​Акуліч, Т.​Н.​Аляксеева, К.​Г.​Бак, У.​П.​Белавусаў, М.​З.​Бераў, М.​М.​Блісцінаў, Е.​Л.​Бондарава, С.​М.​Браўдэ, Н.​У.​Брыльянтшчыкава, А.​А.​Булінскі, Ю.​А.​Булычоў, І.​Н.​Вейняровіч, Е.​М.​Ганкін, М.​І.​Гарбуноў, Л.​У.​Голуб, К.​Л.​Губарэвіч, У.​У.​Корш-Саблін, А.​А.​Куляшоў, Л.​І.​Матусевіч, І.​Ц.​Пікман, В.​П.​Смоляр, С.​І.​Сплашноў, М.​А.​Стальмакова, У.​М.​Стральцоў, В.​Ц.​Тураў, Г.​Я.​Удавянкоў, М.​П.​Фрайман, С.​Р.​Фрыд, У.​П.​Цяслюк.

1958. П.​С.​Васілеўскі, А.​Я.​Карпаў, Б.​К.​Сарахатунаў.

1959. А.​Е.​Кучар, У.​А.​Пужэвіч, Я.​П.​Сакалоў, П.​П.​Шамшур, В.​М.​Шаталаў.

1960. А.​Ц.​Аўдзееў.

1961. М.​Дз.​Ведзянееў, М.​Лужанін (А.​А.​Каратай), Р.​І.​Масальскі, Б.​М.​Сцяпанаў.

1962. Ю.​П.​Альбіцкі, В.​М.​Дзёмкін, В.​Р.​Карпілаў, Г.​Л.​Лейбман, І.​К.​Рамішэўскі, С.​І.​Тульман, У.​С.​Усціменка, І.​Л.​Хазанская, Р.​З.​Ясінскі.

1963. Р.​І.​Глухоўскі, А.​В.​Красінскі, В.​І.​Смаль, У.​Дз.​Станкевіч, Г.​П.​Тарасевіч.

1964. В.​С.​Анціпаў, М.​В.​Бярковіч, У.​А.​Дзяменцьеў, Я.​А.​Ігнацьеў, Ю.​А.​Марухін, Ч.​І.​Цяўлоўскі.

1965. Ю.​М.​Дубровін, А.​А.​Жук, Ю.​Я.​Збоеў, В.​А.​Поршнеў, В.​М.​Сукманаў.

1966. В.​А.​Арлоў, С.​Н.​Вейняровіч, І.​М.​Дабралюбаў, М.​Б.​Дзодзіева, Ю.​В.​Лысятаў, С.​І.​Міхліна, В.​Я.​Нікалаеў, Б.​А.​Папоў, А.​М.​Парыцкі, Ю.​Л.​Рыбчонак, Н.​П.​Сава, Б.​С.​Смірноў, Ю.​М.​Цвяткоў, В.​П.​Чацверыкоў.

1967. Г.​С.​Бекарэвіч, А.​М.​Браілоўскі, А.​М.​Бычкоўскі, Л.​Р.​Вежнявец, У.​Э.​Іваноўскі, Ю.​М.​Іванцоў, Б.​Ф.​Кавецкі, Р.​Я.​Кобец, В.​Г.​Кубараў, А.​І.​Лазіцкі, У.​А.​Пранько, І.​А.​Рудамётаў, Л.​Р.​Румянцава, М.​С.​Юрэвіч.

1968. В.​П.​Алешка, Г.​А.​Дубровіна.

1969. А.​У.​Грыбава, В.​Н.​Дашук, М.​К.​Заслонава, М.​А.​Калінін, У.​Я.​Карасёў, В.​Ф.​Нячай, С.​У.​Пятроўскі, Г.​Ф.​Таран, А.​Дз.​Ястрабаў.

1970. Дз.​Я.​Зайцаў, А.​С.​Ігішаў.

1971. П.​К.​Аліфярэнка, Э.​І.​Гайдук, А.​М.​Іваноў, П.​В.​Кармунін, А.​І.​Клімава, В.​П.​Тарасаў, Б.А́Шангін, Р.​І.​Янкоўскі, М.​М.​Яроменка.

1972. Б.​А.​Аліфер, У.​Я.​Гарбачоў, Л.​В.​Емяльянаў, Ф.​Я.​Конеў, Ф.​М.​Осіпаў, А.​І.​Сіманаў, Р.​Р.​Храпуцкі.

1973. С.​І.​Шухман.

1974. І.​П.​Афанасьеў, А.​А.​Дзялендзік, Л.​У.​Мартынюк, Э.​А.​Мілова, С.​Дз.​Міхайлава, В.​А.​Нікіфараў, С.​Г.​Палякоў, У.​Ф.​Паначэўны, Э.​Н.​Садрыеў, У.​У.​Цяслюк, Р.​М.​Шмыроў.

1975. Н.​А.​Жукоўская, І.​І.​Каваленка, С.​І.​Канавалаў, Ф.​А.​Кучар, С.​П.​Лук’янчыкаў, Дз.​Н.​Міхлееў, Г.​Р.​Рагачова, В.​Д.​Рубінчык, С.​І.​Сухавей, С.​П.​Турава, І.​І.​Шышоў.

1976. А.​І.​Алай, В.​Р.​Бірукоў, М.​С.​Браўдэ, Р.​Г.​Гольдберг-Раманаў, А.​П.​Дзянісаў, Г.​В.​Ратнікаў.

1977. А.​М.​Адамовіч, Н.​Т.​Жыжаль, А.​Я.​Кавецкая, І.​В.​Калоўскі, А.​П.​Колас, К.​С.​Красніцкі, В.​Я.​Купрыянаў, Т.​Дз.​Логінава, А.​Л.​Мілаванаў, М.​М.​Пташук, В.​П.​Рыбараў, Э.​Р.​Сямёнава, В.​Л.​Сяргееў, С.​В.​Урусаў, У.​Т.​Халіп, У.​Ф.​Чарнышоў, А.​І.​Чартовіч.

1978. У.​А.​Арлоў, Г.​С.​Аўсяннікаў, В.​Р.​Басаў, І.​Д.​Белавус, В.​С.​Белахвосцік, В.​Дз.​Булавіна, У.​Ф.​Васінеўскі, Г.​П.​Гірава, А.​В.​Зубрыцкі, М.​А.​Карпук, А.​У.​Кляйменаў, А.​М.​Крукоўскі, М.​М.​Мартынюк, В.​М.​Назараў, Н.​А.​Суханава.

1979. А.​П.​Бабкова, Ю.​С.​Бароўскі, М.​А.​Жданоўскі, А.​А.​Карпаў, У.​П.​Папоў, С.​С.​Пахіленка, С.​Д.​Цярэшчанка, А.​В.​Яфрэмаў.

1980. А.​П.​Белавусаў, А.​С.​Бяспалы, Я.​К.​Вайтовіч, Л.​В.​Гедравічус, В.​П.​Гроднікаў, У.​У.​Грыцэўскі, Р.​А.​Гушчына, Я.​І.​Крупеня, А.​І.​Мацвяйчук, Р.​З.​Мірскі, Т.​Т.​Мужэнка, Л.​А.​Нячаеў, І.​Л.​Пісьменная, Н.​У.​Розанцава, Л.​А.​Рэніч, У.​Л.​Січкар, А.​А.​Сярбантаў, В.​В.​Шанько, П.​П.​Юрчанкоў, Л.​П.​Яршоў.

1981. У.​В.​Гасцюхін, У.​І.​Гаўрыкаў, В.​С.​Морс, Ю.​М.​Плюшчаў, С.​М.​Станюта, А.​І.​Шклярэўскі.

1982. А.​М.​Аржылоўскі, І.​Дз.​Кавелашвілі, І.​І.​Мацкевіч, М.​Я.​Пяцігорская, Л.​Б.​Шчаглоў.

1983. А.​І.​Бецеў, Л.​М.​Гарохава, Ю.​М.​Гарулёў, В.​Ф.​Жыгалка, С.​А.​Картэс, А.​А.​Салавей, Ю.​А.​Санжарэўскі, У.​І.​Святлоў, Л.​Н.​Слобін, І.​В.​Тапілін, Н.​Ц.​Фральцова, Б.​К.​Шадурскі.

1984. А.​Л.​Верашчагін, С.​А.​Гайдук, Г.​М.​Гарбук, Б.​М.​Гарошка, У.​А.​Калашнікаў, А.​І.​Кудраўцаў, Я.​А.​Ларчанка, Т.​Р.​Мархель, У.​В.​Мацвееў, В.​А.​Тарасаў, Т.​М.​Цюрына.

1985. В.​П.​Букін, Я.​С.​Волкава, В.​Л.​Доўнар, В.​Дз.​Панамароў, М.​Г.​Паўлаў, Л.​В.​Паўлючык, М.​І.​Сідорчанка, С.​У.​Смірноў, У.​П.​Спарышкоў, В.​В.​Шавялевіч, Р.​І.​Шаталава.

1986. А.​В.​Пяткевіч.

1987. Т.​У.​Жыткоўская, У.​П.​Пяткевіч, С.​А.​Чупроў.

1988. С.​А.​Алексіевіч, У.​В.​Бокун, І.​В.​Воўчак, А.​М.​Голуб, М.​І.​Комаў, Л.​І.​Пінчук, Н.​А.​Сардарава, Ю.​І.​Хашчавацкі.

1989. Ю.​А.​Аксанчанка, А.​М.​Банад, Л.​Л.​Баталава, В.​А.​Ганчарова, Н.​М.​Гурло, А.​П.​Данец, У.​В.​Дашук, В.​П.​Дзяругін, А.​С.​Дударэнка, В.​А.​Дудзін, С.​Л.​Зубікаў, В.​П.​Кавалёў, В.​В.​Кавальчук, А.​В.​Казазаеў, В.​І.​Казлоў, А.​І.​Калашнікаў, В.​І.​Калядэнка, А.​У.​Кацянёў, А.​Г.​Корчыкаў, Л.​Ц.​Мікула, В.​В.​Моракава, У.​Р.​Мушперт, А.​С.​Полагаў, І.​В.​Поршнеў, А.​Ф.​Рудзь, У.​П.​Сухадолаў, А.​М.​Цімошкін, А.​М.​Чакмянёў, А.​У.​Шкадарэвіч, М.​М.​Шэлехаў.

1990. А.​А.​Абадоўскі, Я.​Д.​Будзінас, А.​В.​Гур’еў, Л.​М.​Зайцава, Г.​П.​Злабенка, Н.​У.​Лось, С.​П.​Пераверзева, С.​Р.​Сычоў, А.​М.​Тыцюха, В.​І.​Ханцеева, Л.​М.​Цыпкіна.

1991. М.​І.​Андруковіч, В.​І.​Анціпава, В.​Б.​Баброўскі, В.​М.​Бандарэнка, С.​А.​Бубенка, С.​А.​Булыга, Э.​М.​Гарачы, Л.​М.​Давідовіч, І.​М.​Дзям’янава, І.​А.​Дылеўскі, А.​Дз.​Зайцаў, С.​В.​Іваноў, В.​С.​Іваноўскі, Дз.​У.​Іосіфаў, В.​М.​Каралёў, А.​Б.​Кашпераў, С.​А.​Кішоў, Н.​А.​Крывашэева, А.​Р.​Ледзянёў, І.​А.​Лянёў, В.​А.​Мядзведзева, У.​А.​Мірашнічэнка, У.​Я.​Міхарскі, І.​В.​Нарбекава, В.​К.​Небышынец, С.​А.​Новікаў, А.​К.​Памазан, А.​Э.​Пасіч, А.​І.​Паўлаў, М.​У.​Пятроў, М.​Ц.​Ражкоў, К.​І.​Рамішэўскі, Л.​П.​Саянкова, А.​М.​Смірноў, Ж.​П.​Чацверыкова, Г.​Я.​Чацверыкоў, С.​М.​Шульга, А.​Р.​Шыцікаў, М.​Г.​Южык.

1993. Ю.​П.​Ківалаў-Станкевіч, Х.​Н.​Хасанава.

1994. С.​П.​Бельцюкоў, С.​М.​Гасцюхіна, А.​Б.​Залётнеў, І.​В.​Кадзюкова, В.​М.​Капыцько, М.​П.​Князеў, А.​І.​Кудраўцаў.

1995. В.​М.​Анапрыенка, І.​А.​Аўдзееў, Б.​З.​Берзнер, В.​Я.​Бялько, Л.​А.​Зубенка, А.​А.​Калоўская, Г.​В.​Канановіч, А.​С.​Каткоў, В.​М.​Кацарэнка, Т.​В.​Кубліцкая, А.​А.​Ленкін, М.​Л.​Мартынюк, С.​Э.​Мураўскі, Н.​В.​Пальчонак, А.​Р.​Рыклін, А.​А.​Сакольчык, А.​Б.​Сергачоў, Т.​У.​Федасеенка, Г.​І.​Холад, В.​В.​Швяцоў.

1996. Г.​В.​Адамовіч, Ю.​У.​Азаронак, Л.​У.​Асіненка, В.​М.​Аслюк, І.​Я.​Белакапытаў, С.​Т.​Бондараў, Ю.​М.​Бяржыцкі, І.​А.​Волах, А.​М.​Волкаў, С.​А.​Галавецкі, Р.​В.​Грыцкова, А.​А.​Дудараў, Р.​Я.​Зголіч, С.​А.​Ісакаў, С.​Г.​Кацьер, В.​В.​Красноў, А.​Я.​Кудраўцаў, З.​Я.​Мажэйка, В.​В.​Марчанкова, І.​С.​Пашкевіч, А.​В.​Пестралобаў, В.​Ю.​Савіна, В.​А.​Сцяпанава, У.​А.​Талкачыкаў, А.​М.​Трафіменка, А.​В.​Турава, Д.​В.​Хайцін, І.​В.​Чацверыкоў, Я.​М.​Шыфрын, В.​Р.​Шышоў.

1997. А.​А.​Волкаў, Т.​І.​Гарчакова, А.​Ю.​Казакоў, І.​М.​Калінка, І.​В.​Лазярко, У.​І.​Матросаў, С.​В.​Спяранскі, Дз.​М.​Сурыновіч, Г.​Ю.​Тумеля, М.​Б.​Тумеля, У.​Ю.​Шчагалькоў, А.​Я.​Шчэпетаў.

1998. С.​М.​Арцімовіч, М.​С.​Зусмановіч, С.​В.​Катаржэнка, В.​П.​Коктыш, П.​В.​Крывастаненка, А.​Р.​Проліч, Л.​М.​Пташук, А.​І.​Сільвановіч, Ю.​П.​Чабатароў, М.​І.​Чаргінец, Н.​М.​Шукан, С.​Ю.​Шункевіч.

1999. Ю.​А.​Дакучаеў, А.​А.​Карпілава, Л.​І.​Пруднікаў, П.​Л.​Хацько, А.​І.​Чупрынскі, Г.​У.​Шур, У.​Р.​Янкоўскі.

2000. С.​А.​Акружная, У.​В.​Дзёмкін, Н.​А.​Касцючэнка, Я.​І.​Краўцоў, А.​А.​Лапатко, С.​А.​Матылёнак, Ю.​К.​Мільтнер, С.​М.​Мосін, У.​А.​Мядзведзеў, К.​І.​Патапаў, С.​Г.​Саўчык, Л.​М.​Цімашэнка, Л.​В.​Чыжэўская, В.​В.​Чыкіна, Т.​І.​Яўменава.

2001. Т.​П.​Адыгеева, У.​А.​Байрачны, М.​В.​Бурачэнка, А.​М.​Бычкоў, Н.​М.​Вараб’ёва, Г.​В.​Вольскі, І.​К.​Грышан, А.​А.​Кудзіненка, В.​В.​Леўчанка, С.​А.​Машкоўская, Д.​Л.​Ніжнікоўская, В.​Дз.​Новікаў, Г.​П.​Сідарэнка, Н.​А.​Сосіна, Г.​Р.​Шкораў, Г.​В.​Шкуратаў.

А.​У.​Шкадарэвіч.

т. 14, с. 227

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

КІНАМАСТА́ЦТВА кіно,

від экраннага мастацтва, творы якога зроблены на тэхн. базе кінематаграфіі, а таксама з дапамогай інш. тэхн. сродкаў аўдыёвізуальнай камунікацыі (тэлебачанне, відэакасеты, відэадыскі, камп’ютэр і інш.). Асн. творы К. — фільмы — ствараюцца шляхам кіназдымак рэальных, спецыяльна інсцэніраваных падзей рэчаіснасці або ўзноўленых сродкамі анімацыі. У К. сінтэзуюцца эстэт. ўласцівасці л-ры, т-ра, выяўл. мастацтваў, музыкі (гл. Кінамузыка) на аснове спецыфічных сродкаў выразнасці. Кінематограф і К. як яго частка ўзніклі на мяжы 19—20 ст. у выніку развіцця навукі і тэхнікі. Кінематограф фарміраваўся як частка тэхнагеннай культуры, для якой характэрна спалучэнне унікальнасці яе прадукцыі з тыражаваннем. Папярэднікамі кіно акрамя традыц. відаў мастацтва былі: фатаграфія, кірмашовы атракцыён, фанограф, грамафон, патэфон, радыё (як папярэднік гукавога кіно), перыяд. выданні (як папярэднікі хранікальных фільмаў), відовішчы, якія стваралі ілюзію рэальнасці (панарама, дыярама, кругавая праекцыя — папярэднікі шырокаэкраннага, шырокафарматнага, кругавога, варыяэкрана). Прырода сінтэзу кіно дваістая: сінтэз у працэсе нараджэння К. як віду мастацтва і сістэмы яго сродкаў выяўлення, а таксама сінтэз як узаемадзеянне і ўзаемаўплыў мастацтваў на кожным этапе існавання К. і пры стварэнні кожнага канкрэтнага твора. Вынік сінтэтычнасці К. — калектыўнасць стварэння фільма. Кампаненты фільма і адпаведна асн. кінематаграфічныя прафесіі: кінадраматургія — сцэнарыст; рэжысура — рэжысёр; мантаж — мантажор; выява — мастак, аператар; гук — кампазітар, гукарэжысёр; акцёрская творчасць — акцёр, каскадзёр. Гал. роля ў працэсе стварэння фільма звычайна належыць рэжысёру. У сувязі з калектыўнасцю стварэння фільмаў у К. праблема аўтарства спецыфічная. У працэсе яго гіст. развіцця паступова адбывалася станаўленне індывідуальнай аўтарскай свядомасці, што прывяло да ўзнікнення тэрміна «аўтарскае кіно» і вылучэння яго як асобнай з’явы ў процілегласць жанраваму кіно. К. найб. натуральна і адэкватна адлюстроўвае масавую псіхалогію. Сістэма вобразнага засваення свету аўдыёвізуальным К. мае 2 узроўні: выяўленчы (сама кінавыява) і вобразны (вобразны сэнс, які нясе кінавыява). Аснова кінавобразнасці — выяўленчасць. Адносна К. існуе азначэнне «самае безумоўнае з мастацтваў», аднак фатаграфічная прырода К. не адмяняе асобай кінематаграфічнай умоўнасці. Мова К. — гукапластычная мова экраннай выявы, якая рухаецца. К. валодае сістэмай сродкаў адлюстравання, многія з якіх суадносяцца са сродкамі інш. мастацтваў (святло, колер, рытм, лейтматыў, слова і інш.), а некаторыя з’яўляюцца спецыфічнымі і вызначальнымі: кадр, або мантажны кадр, план (адносны маштаб выявы ў кадры), ракурс (пункт погляду камеры, які дапамагае адлюстраваць погляд героя або аўтара на падзеі), мантаж. Вылучаюць віды К.: ігравое кіно (гл. Мастацкі фільм), анімацыйнае кіно, дакументальнае кіно, навукова-папулярнае кіно. Прынцыпамі падзелу кіно на віды з’яўляюцца прадмет экраннага ўвасаблення, спосабы экраннай матэрыялізацыі задумы ў адпаведнасці з запатрабаваннямі ўспрыняцця гледачоў. Існуе тэндэнцыя стварэння фільмаў на стыку ігравога, дакумент. і анімацыйнага кіно. З развіццём К. фарміравалася яго жанравая сістэма. К. выкарыстоўвала жанры інш. мастацтваў (л-ры, т-ра, фальклору і інш.) і выпрацоўвала свае (гл. ў арт. Жанр). Для сучаснага К. характэрна тэндэнцыя да змешвання жанраў (поліжанрызм К.) і відаў К. Найб. пашырана спалучэнне т. зв. «нізкіх», або традыц. відовішчных жанраў К. ў сувязі з аднолькавым узроўнем умоўнасці (авантурны фільм у розных варыяцыях, меладрама, камедыя). На сістэму жанраў дакумент. кіно зрабіла ўплыў літ. публіцыстыка, навук.-папулярнага — навук. літаратура. Паводле паходжання многія кінажанры маюць літ. назвы, але па сутнасці яны не ідэнтычныя.

Гістарычна К. ўзнікла разам з кінематографам. Асобныя фільмы канца 19 ст. (пераважна камічныя, феерычныя, меладрам. стужкі) па сваёй прыродзе належалі да сферы маст. творчасці, хаця цалкам творамі К. іх лічыць нельга. Ад спрошчанага засваення вопыту інш. мастацтваў К. шляхам паступовага назапашвання маст. знаходак распрацоўвала і спецыфічныя сродкі выяўлення (сістэмы планаў, ракурсаў, рухаў камеры, форм мантажу, муз. суправаджэння). Ускладняліся кінадраматургія і акцёрская творчасць. У перыяд фарміравання К., які звычайна датуюць ад узнікнення кінематографа да заканчэння 1-й сусв. вайны, значны ўклад у яго развіццё зрабілі кінематаграфісты Францыі (браты Люм’ер, Ж.​Мельес, дзейнасць фірмы «Фільм д-Ар»), ЗША (Э.​Портэр, Т.​Х.​Інс, Д.​У.​Грыфіт, Ч.​Чаплін), Італіі, Даніі, Швецыі, Расіі і інш. Да 1908 у Рас. імперыі, у т. л. на Беларусі, паказваліся фільмы выключна замежнай вытв-сці. Пазней зарадзілася ўласная кінавытв-сць, у якой вызначыліся асн. тэматычныя і жанравыя кірункі: экранізацыя класікі, крымінальна-прыгодніцкія, быт., камічныя фільмы, салонныя меладрамы. Першым рас. фільмам уласцівы запаволенасць экраннага апавядання, павышаны псіхалагізм (творчасць У.​Гардзіна, Я.​Баўэра, Я.​Пратазанава). Першаадкрывальнікам аб’ёмнай анімацыі быў рас. кінематаграфіст бел. паходжання У.​Старэвіч. У канцы 1910-х г. кіно сфарміравалася як від мастацтва (гл. Нямое кіно). Крызіс класічнага маст. мыслення ў канцы 19 ст. адначасова з мадэрнізмам спарадзіў масавую культуру, якая захавала жыццепадабенства і агульнадаступнасць, але змяніла пазнавальна-выхаваўчую арыентацыю на кампенсаторна-забаўляльную. Да яе належаў і кінематограф «асн. патоку». Мадэрнізм яскрава праявіўся ў К. 1920-х г.: ням. кінаэкспрэсіянізм (Ф.​Ланг, Ф.​Мурнаў) і франц. кінаімпрэсіянізм (Л.​Дэлюк), кінаавангард (Р.​Клер, Л.​Буньюэль, Ф.​Лежэ), сав. рэв. кінапаэзія і інш. З дасягненняў К. ЗША найб. значнасць мае эксцэнтрычная кінакамедыя. Праявілася спецыфіка неігравога кіно як сферы К., якое акрамя інфарм., рэпартажнай функцыі адкрыла новыя маст. магчымасці. Сярод найб. значных дасягненняў у сусв. неігравым кіно — творчасць сав. рэж. Дз.​Вертава, амер. рэж. Р.​Флаэрці і інш., у творах якіх дасягнута арган. зліццё жыццёвага матэрыялу з аўтарскай трактоўкай у кінематаграфічнай форме. У СССР у 1920-я г. ствараліся класічныя творы сав. рэв. кінаавангарда — «тыпажна-мантажнага», «паэтычнага» мастацтва, што вылучыла сав. кіно на адно з першых месцаў у сусв. кінематографе (творчасць С.​Эйзенштэйна, У.​Пудоўкіна, А.​Даўжэнкі і інш.). У гэтым рэчышчы ствараліся і лепшыя бел. фільмы (Ю.​Тарыч). З канца 1920-х г. пачало развівацца гукавое кіно, хоць на пачатковым яго этапе тэхн. складанасці гуказапісу абмяжоўвалі сферу выкарыстання сродкаў выразнасці, адкрытых у нямым кіно. Вял. ўклад у яго развіццё зрабілі франц. «паэтычны рэалізм», якому ўласцівы глыбокі псіхалагізм і рамант атмасфера дзеяння (фільмы Ж.​Рэнуара, Ж.​Фейдэра, Ж.​Дзювіўе, М.​Карнэ), удзел у кіно майстроў англ. сцэны. Замацавалася ўстойлівая сістэма кінажанраў, асабліва ў кінематографе ЗША У неігравым кіно найб. значныя работы нідэрл. дакументаліста І.​Івенса ў жанры эксперым. лірычных кінабалад, англ. дакумент. школа Дж.​Грырсана і інш. У СССР гукавое кіно пашырылася з 1930-х г. Лепшыя фільмы вызначаліся спалучэннем эстэтыкі тыпажна-мантажнага К. і магчымасцей гукавога кіно (М.​Ром, С.​Юткевіч, А.​Зархі, І.​Хейфіц, Ю.​Райзман, Р.​Аляксандраў, І.​Пыр’еў; у бел. кіно — Ю.​Тарыч і У.​Корш-Саблін). У гэты час у СССР адзіным творчым метадам быў абвешчаны сацыялістычны рэалізм. Перад 2-й сусв. вайной кансерватыўна-традыцыяналісцкія тэндэнцыі пашырыліся ў К. практычна ўсіх краін, нягледзячы на адрозненні ідэалаг. і эканам. плана. У гады 2-й сусв. вайны ў кіно ўзмацнілася агітацыйнасць, павялічылася роля дакумент. публіцыстыкі. У гэтым жанры працавалі і рэжысёры ігравога кіно (Дж.​Форд, Ф.​Капра ў ЗША, Райзман, Даўжэнка ў СССР і інш.). Ставіліся фільмы, пабудаваныя на суадносінах дакумент. і ігравых пачаткаў (англ. рэж. Х.​Джэнінгс). У сярэдзіне 1940 — пач. 1950-х г. пераважалі фільмы традыц. апавядальнай стылістыкі, на аснове якой К. асімілявала тэхн. навінкі: каляровую выяву (з 1930-х г.), розныя прапорцыі экрана (з 1950-х г. шырокі экран, шырокі фармат і інш.). На першы план вярнулася эстэтыка быт. падабенства, што найб. увасобілася ў тэорыі і практыцы італьян. неарэалізму (Ч.​Дзаваціні, Р.​Раселіні, В.​Дэ Сіка, Дж. Дэ Сантыс, П.​Джэрмі і інш.). У СССР у пасляваен. гады складанасці ў становішчы К. былі абумоўлены эканам. цяжкасцямі і ўзмацненнем жорсткасці паліт. рэжыму. Было прынята рашэнне аб скарачэнні кінавытв-сці, што адмоўна адбілася на стане кінематографа рэспублік з невял. кінавытв-сцю, у т. л. Беларусі. З сярэдзіны 1950-х г. на развіццё К. пачала ўплываць канкурэнцыя з боку тэлебачання, што ў канцы 1950-х г. прывяло да крызісу кінематографа галівудскага тыпу (акцёрска-прадзюсерскага) і ўздыму еўрап. кіно, якое менш закранула ўздзеянне тэлебачання. З’явілася аўтарскае кіно ў Італіі (Ф.​Феліні, Л.​Вісконці, М.​Антаніёні, П.​П.​Пазаліні), Швецыі (І.​Бергман), Японіі (А.​Курасава), Іспаніі (Буньюэль) і інш., франц. «новая хваля» (А.​Рэнэ, Ф.​Труфо, Ж.​Л.​Гадар), «польская школа» (А.​Вайда, А.​Мунк), «чэшская школа» (М.​Форман, І.​Менцэль), «кіно адлігі» ў СССР. Пэўны ўздым К. адбыўся ў краінах Лац. Амерыкі, Азіі, Афрыкі. На змену традыц. форме кінаапавядання прыйшлі новыя прынцыпы пабудовы фільма, разнастайныя формы відавога і жанравага сінтэзу. У 1960-я г. ў ЗША акцёрска-прадзюсерскі тып кіно змяніўся рэжысёрскім (С.​Кубрык, Дж.​Франкенхеймер і інш.). На сусв. К. ўплывалі структуралізм, псіхааналіз, ідэі аўтарскага кіно, эстэтыка франц. «новай хвалі», андэграўнду. Пашырылася т. зв. незалежнае кіно. У СССР у 1960-я г. пашырылася кінавытв-сць, прыйшло новае пакаленне кінематаграфістаў (Р.​Чухрай, С.​Бандарчук, Л.​Куліджанаў, С.​Растоцкі, А.​Таркоўскі, В.​Шукшын, Э.​Клімаў, І.​Таланкін, на Беларусі — В.​Тураў, І.​Дабралюбаў, Б.​Сцяпанаў і інш.). У К. праявіліся лірычнасць, рамантычнасць, адначасова ўзмацнілася аналітычнасць. Узбагаціліся вобразная мова экрана і яго жанрава-стылявая палітра. Асн. кірункі жанрава-стылявых пошукаў — «дакументальнае» і «жывапісна-паэтычнае» кіно. «Новая хваля» ўласціва і развіццю сусв. дакумент. К., у якім выявіліся сацыялагічная тэндэнцыя, пошукі новых спосабаў адлюстравання рэчаіснасці (творчасць групы «Свабоднае кіно» ў Вялікабрытаніі, «Групы трыццаці» і кірунку «сінема верытэ» ў Францыі). Дакумент. К. ў пэўнай ступені паўплывала на развіццё ігравога кіно. Лепшыя стужкі сав. дакумент. кіно вызначаліся тонкім раскрыццём псіхалогіі чалавека (В.​Лісаковіч, Г.​Франк і інш.), навук.-папулярнага — паглыбленым імкненнем да вырашэння эстэт. задач, да паэт. раскрыцця навук. пошуку і псіхалогіі творчасці (В.​Архангельскі, Б.​Загражскі, У.​Кобрын, «кіеўская школа» навук.-папулярнага кіно, асабліва Ф.​Собалеў). У канцы 1960 — пач. 1970-х г. адрадзілася кіно галівудскага тыпу, адбыўся зварот да жанравага кіно, традыц. форм кінаапавядання. Гэтыя тэндэнцыі найб. ярка выявіліся ў кіно ЗША, якое зноў пачало лідзіраваць у сусв. кінематографе (фільмы Ф.​Ф.​Копалы, С.​Спілберга, Дж.​Лукаса, М.​Скарсезе і інш.). Разам з тэлебачаннем канкурэнцыю традыц. кінапракату пачалі складаць відэаіндустрыя, новыя формы экраннага мастацтва, не звязаныя з традыц. кінематаграфічнай тэхнікай (у СССР гэтыя працэсы пачаліся пазней), што выклікала змены ў выкарыстанні сродкаў адлюстравання ў К., ужыванне камп’ютэрнай тэхнікі для стварэння спецэфектаў і інш. У 1970 — пач. 1980-х г. у К. СССР выявіліся крызісныя, застойныя з’явы. Лепшым фільмам былі ўласцівы крытыка грамадскіх хібаў, пошукі ў галіне кінамовы, складаныя драматургічныя канструкцыі, зварот да дакументалізму і ўмоўна-метафарычнага пачатку, фалькл., міфалагічных матываў, суб’ектыўнага эпасу ў гіст. творах (творчасць Л.​Шапіцька, М.​Міхалкова, С.​Параджанава, В.​Абдрашытава, С.​Салаўёва, А.​Германа, Г.​Панфілава, у бел. кіно В.​Нікіфарава, М.​Пташука, В.​Рубінчыка, В.​Рыбарава, В.​Чацверыкова і інш.).

З 1980-х г. на сусв. К. пачалі ўплываць тэндэнцыі постмадэрнізму (адлюстраванне крызісу маст. культуры 20 ст.), якія па-рознаму выявіліся ў еўрап. і амер. кіно (творчасць Д.​Джармена, П.​Грынуэя, прадстаўнікоў франц. «новай хвалі», амер. рэжысёраў пакалення «япі» і інш.). У неігравым кіно ў сярэдзіне 1980-х г. развіваліся маст. традыцыі сусв. і сав. дакумент. К., кінематаграфісты Г.​Рэджыо (ЗША), А.​Сакураў, А.​Касакоўскі (Расія), В.​Дашук (Беларусь) і інш. імкнуліся да пошукаў новай формы, спосабаў і метадаў маст. асэнсавання хранікальнага матэрыялу, рэальных падзей. У сав. ігравым кіно пашырылася т.зв. «кіно чорнай хвалі» («чарнушнае кіно») і імкненне да відовішчнасці. У 1990-я г. кіно Расіі, Беларусі і інш. краін, што ўтварыліся пасля распаду СССР, з-за цяжкага фін.-эканам. становішча і спаду вытв-сці перажывае глыбокі крызіс. К. пост-сав. краін практычна не ўпісваецца ў сістэму сусв. К., у якім таксама назіраюцца крызісныя з’явы.

Літ.:

Аристарко Г. История теорий кино: Пер. с итал. М., 1966;

Красинский А.В. Экран земли белорусской. М., 1973;

Нечай О.Ф. Становление художественного телефильма. Мн., 1976;

Актуальные проблемы киноискусства. М., 1977;

Жанры кино. М., 1979;

Смаль В.И. Сквозь призму десятилетий. Мн., 1980.

Л.​М.​Зайцава, Г.​У.​Шур (неігравое кіно).

т. 8, с. 265

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)