уцяжны́, ‑ая, ‑ое.
Спец.
1. Які ўцягвае, убірае ў сябе. Уцяжны рукаў помпы.
2. Які ўбіраецца, уцягваецца. Уцяжныя кіпцюры драпежных жывёл.
уцяка́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле дзеясл. уцякаць 2 — уцячы 2 (у 1–3 знач.); уцёкі.
уцяка́ць 1, ‑ае; незак.
Упадаць (пра раку, ручай і пад.). Ручай уцякае ў рэчку.
уцяка́ць 2, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да уцячы 2.
уцяка́ч, уцекача, м.
1. Той, хто ўцякае або ўцёк адкуль‑н. У [партызанскія].. рады ўліваліся ўсё новыя і новыя людзі — калгаснікі, абкружэнцы, уцекачы з нямецкага палону. М. Ткачоў.
2. Разм. Тое, што і бежанец.
•••
Даць (задаць) уцекача — тое, што і даць (задаць) дзёру (гл. даць).
уцяка́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.
Жан. да уцякач.
уця́міць, ‑млю, ‑міш, ‑міць; зак., што і з дадан. сказам.
Разм. Зразумець сэнс, змест чаго‑н. Пытанне прагучала нечакана, і Вера не адразу ўцяміла, пра што гаворыць вяснушкаваты, кірпаносы хлапец. Асіпенка. Маці ніяк не магла ўцяміць усяго таго, што так нечакана здарылася. Ставер. // Поўнасцю, да канца ўсвядоміць што‑н. Прашу, калегі, цвёрда ўцяміць Святую мудрасць даўніх год: Малая кропля крышыць камень, Цярплівасць — сцены перашкод. Бачыла.
уцямне́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.
Разм.
1. безас. Сцямнець. Увечары, калі ўжо добра ўцямнела, Мікола прыйшоў пераведаць маці. Сабаленка.
2. Учарнець, схуднець (ад перажыванняў, хваляванняў і пад.). Ён уцямнеў з твару, прыгорбіўся: яшчэ ніколі не здаралася Лугавому сутыкацца з такой не па-дзіцячаму яраснай чалавечай помстай. Даніленка.
уцяпле́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. уцяпляць — уцяпліць.
уцяплі́ць, уцяплю, уцепліш, уцепліць; зак., што.
Зрабіць больш цёплым, засцерагчы чым‑н. ад уздзеяння холаду. Уцяпліць ферму. □ Хату.. [Антось] уцяпліў, зрабіўшы прызбу да самых вокнаў, на столь нацягаў кастрыцы і пяску. Чарнышэвіч.
уцяпля́льнік, ‑а, м.
Матэрыял, які выкарыстоўваецца для ацяплення.