уко́пванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. укопваць — укапаць.
уко́пвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да укапацца.
2. Зал. да укопваць.
уко́пваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да укапаць.
уко́рмленасць, ‑і, ж.
Стан арганізма (звычайна жывёлы) у залежнасці ад кармлення; сытасць. Сярэдняя ўкормленасць. Вышэйшая ўкормленасць.
уко́рмлены, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад укарміць.
2. у знач. прым. Сыты, адкормлены. Жук штогод прадаваў шэсць-сем укормленых свіней. Брыль. Сцепаніда .. была дужая, шыракаплечая, укормленая жанчына. Самуйлёнак.
уко́рмліванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле дзеясл. укормліваць — укарміць (у 1 знач.).
уко́рмлівацца, ‑аецца; незак.
1. Незак. да укарміцца.
2. Зал. да укормліваць.
уко́рмліваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да укарміць.
уко́с, ‑у, м.
1. Касьба, кашэнне. [Дубовік:] — Як мы ні стараліся, так і не маглі дабіцца, каб першы ўкос да жніва скончыць... Сіўцоў. Пасля ўкосу канюшыны суседскія хлапчукі пускалі на свае загоны коней. Кулакоўскі.
2. Колькасць пакошанага сена. [Прыгуменне] было .. зарослае густою травой — няйначай з яго здымалі тры ці чатыры ўкосы сена. Дамашэвіч. Укос Янукоў не вазіць на вазах — Карова адна панясе на рагах. Муравейка.
уко́сны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да ўкосу, прыгодны для касьбы на сена. Укосная маса. Укосны луг.