Verbum

ску́рчыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., каго-што.

1. Звесці курчам. Хвароба скурчыла старога. / у безас. ужыв. Пры гэтых словах палкоўніка скурчыла неяк. Галавач.

2. Сагнуць, падагнуць. Між густых кустоў у мох Грышка змораны прылёг, Скурчыў ногі абручом І заснуў салодкім сном. А. Александровіч.

скурыстакры́лыя, ‑ых.

Атрад прамакрылых насякомых; вухавёрткі.

скуры́цца, скурыцца; зак.

Зрасходавацца пры курэнні; дакурыцца. Папяроска скурылася, і стала сумна. Пестрак.

скуры́ць, скуру, скурыш, скурыць; зак., што.

Курачы, зрасходаваць; дакурыць. Як скурылі па папяросе, зноў узяліся за работу. Чорны. [Шавец:] — А вось гэтыя тры цыгары — мой падарунак. Занясі іх абавязкова, ды глядзі не скуры па дарозе. Асіпенка.

скуса́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад скусаць.

скуса́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.

Укусіць у многіх месцах, моцна пакусаць. Хлопца скусалі камары. □ Чалавек малады, прыгожы, Вусны скусаў — трывае. Маляўка.

ску́сванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. скусваць — скусіць.

ску́свацца, ‑аецца; незак.

Зал. да скусваць.

ску́сваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да скусіць.

скусі́ць, скушу, скусіш, скусіць; зак., што.

Разм. Адкусіць зверху частку чаго‑н.