скурыстакры́лыя, ‑ых.
Атрад прамакрылых насякомых; вухавёрткі.
скуры́цца, скурыцца; зак.
Зрасходавацца пры курэнні; дакурыцца. Папяроска скурылася, і стала сумна. Пестрак.
скуры́ць, скуру, скурыш, скурыць; зак., што.
Курачы, зрасходаваць; дакурыць. Як скурылі па папяросе, зноў узяліся за работу. Чорны. [Шавец:] — А вось гэтыя тры цыгары — мой падарунак. Занясі іх абавязкова, ды глядзі не скуры па дарозе. Асіпенка.
скуса́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад скусаць.
скуса́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.
Укусіць у многіх месцах, моцна пакусаць. Хлопца скусалі камары. □ Чалавек малады, прыгожы, Вусны скусаў — трывае. Маляўка.
ску́сванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. скусваць — скусіць.
ску́свацца, ‑аецца; незак.
Зал. да скусваць.
ску́сваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да скусіць.
скусі́ць, скушу, скусіш, скусіць; зак., што.
Разм. Адкусіць зверху частку чаго‑н.
ску́так, ‑тку, м.
Разм. Тое, што вынікае з чаго‑н.; вывад. [Богут:] — Так, так, васпане мой ласкавы: плаціць за хату трэба мне, Раз вы жывеце ў ёй, а не — Дык скутак будзе нецікавы. Колас. Арышт, допыты, канвой — гэта было ўступам, а астрог — скутак. Гартны.
[Польск. skutek.]