Verbum

прагаво́раны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прагаварыць.

прагаво́рванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прагаворваць — прагаварыць.

прагаво́рвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.

Незак. да прагаварыцца.

прагаво́рваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прагаварыць.

прагада́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Памыліцца ў разліках, меркаваннях; аказацца ў нявыгадным становішчы; пралічыцца. [Мазавецкі:] — Вы, пане Сурвіла, не думайце, што мы прагадаем, калі збяром на гэтую куплю вялікі гурт. Чорны.

прага́дваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прагадаць.

прагайда́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца і праго́йдацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.

Гайдацца, гойдацца некаторы час. Прагайдацца гадзіну.

прагайда́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае і праго́йдаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.

Гайдаць, гойдаць некаторы час.

прагайса́ць,

гл. прагойсаць.

прага́л, ‑у, м.

Тое, што і прагаліна. Выбліснуў правал — лугавіна. Наперадзе пятляла даволі шырокая рэчка, а за ёй зноў сцяна змешана-сасновага і лісцвянога лесу. Навуменка. У прагале паміж галін Захар бачыў толькі тры зоркі, але хутка яны патухлі. Краўчанка.