Verbum

пакармі́цца, ‑кармлюся, ‑кормішся, ‑корміцца; зак.

1. Прыняць корм, паесці. Пакарміліся коні травой і — у дарогу.

2. Карміцца некаторы час.

пакармі́ць, ‑кармлю, ‑корміш, ‑корміць; зак., каго.

1. Даць есці; накарміць. У сераду раніцай.. [Андрэй] зайшоў у хлеў з вязкай канюшыны — трэба было пакарміць коней перад дарогай. Чарнышэвіч. [Тварыцкая] увайшла ў хату, пакарміла дзяўчынку, паклала спаць. Чорны.

2. Карміць некаторы час.

пакаро́чаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад пакараціць.

пакаро́чванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. пакарочваць — пакараціць.

пакаро́чвацца, ‑аецца; незак.

1. Незак. да пакараціцца.

2. Зал. да пакарочваць.

пакаро́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да пакараціць.

пакарпа́цца,

гл. пакорпацца.

пакарпа́ць,

гл. пакорпаць.

пакарпе́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.

Разм. Карпець некаторы час. Пакарпеў у майстэрні [над радыёпрыёмнікам], і Мінск у навушніках пачуў. Калачынскі.

пакарчава́ць, ‑чую, ‑чуеш, ‑чуе; зак., што.

1. Выкарчаваць усё, многае. Пакарчаваць усе пні.

2. і без дап. Карчаваць некаторы час.