падчапны́, ‑ая, ‑ое.
Спец. Які прычапляецца знізу, ззаду.
падчапуры́цца, ‑чапуруся, ‑чапурышся, ‑чапурыцца; зак.
Разм. Надаць сабе больш прыгожы выгляд; прыбрацца. Пасля вапны ўсе падчапурыліся, прычасаліся. Дубоўка.
падчарапны́, ‑ая, ‑ое.
Спец. Які знаходзіцца ўнутры чэрапа.
па́дчарка, ‑і, ДМ ‑рцы; Р мн. ‑рак; ж.
Разм. Тое, што і падчарыца. Мачаха спаткала падчарку вельмі ласкава. Абняла, пацалавала. Шамякін.
падчарні́ць, ‑чарню, ‑чэрніш, ‑чэрніць; зак., каго-што.
Падфарбаваць чым‑н. чорным; зрабіць больш чорным.
падчарці́ць, ‑чарчу, ‑чэрціш, ‑чэрціць; зак., што.
Дадаць якія‑н. дэталі на чарцяжы.
па́дчарыца, ‑ы, ж.
Няродная дачка мужа ці жонкі (родная аднаго з двух). У першы ж дзень, выпраўляючы падчарыцу на працу, мачаха ёй сказала: — Усе грошы будзеш аддаваць мне. Гаўрылкін.
падчарэ́ўны, ‑ая, ‑ае.
Які знаходзіцца над чэравам. Падчарэўны рэмень.
падча́с, прысл. і прыназ.
1. прысл. Часам, калі-нікалі, іншы раз. Спачатку былі толькі казкі, з вечна шчаслівым канцом, вечнай перамогай дабра, пасля пайшла суровая падчас, а падчас прыгажэйшая за казкі жыццёвая праўда. Брыль. Балюча, што падчас жывеш не ў поўную меру, разменьваешся на дробязі, быццам гэтых цудоўных і беззваротных дзён у тваім запасе безліч. Кандрусевіч.
2. прыназ. з Р. Спалучэнне з прыназоўнікам «падчас» выражае часавыя адносіны: ужываецца пры ўказанні на тэрмін, з’яву, надзею, у час якіх адбываецца ці існуе што‑н. Ніхто на вайне не ведаў, калі і дзе стрэне сваю кулю.. У разведцы ці ў баі падчас блакады. Шамякін. — Толькі я паступіла [у медінстытут] — няшчасце на нашу сям’ю звалілася: бацька загінуў падчас аўтамабільнай аварыі. Марціновіч.