удво́йвацца, ‑аецца; незак.
1. Незак. да удвоіцца.
2. Зал. да удвойваць.
удво́йваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да удвоіць.
удво́х, прысл.
Абл. Удвух. Вось адбіта мяжа ўся — Аглядаем удвох. Куляшоў.
удву́х, прысл.
У колькасці двух мужчын. Віця папрасіў, каб з ім адпусцілі і Федзю. — У яго нікога няма. А так мы з’ездзім разам, удвух будзе весялей... Нядзведскі.
уджа́лены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад уджаліць.
•••
Як уджалены — вельмі рэзка, імкліва (падскочыць, падхапіцца і пад.).
уджа́ліць, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць.
Зак. да джаліць.
уджгну́ць, ‑ну, ‑неш, ‑не; ‑нём, ‑няце; зак.
Разм.
1. каго. Балюча ўкалоць хабатком, джалам; кусануць, уджаліць (пра насякомых).
2. перан.; каго, па чым. Хвоснуць, сцебануць; ударыць.
3. перан. Знікнуць, уцячы.
удзвю́х, прысл.
У колькасці дзвюх жанчын. Дзяўчаты, не вячэраўшы, паклаліся спаць, удзвюх на ложку. Пташнікаў.
удзевяцёх, прысл.
У колькасці дзевяці чалавек (толькі пра мужчын ці толькі пра жанчын).
удзевяцяра́цца, ‑аецца; незак.
1. Незак. да удзевяцярыцца.
2. Зал. да удзевяцяраць.