кара́вы, ‑ая, ‑ае.
1. Каляны ад засохлай гразі; закарэлы. Каравая ануча. □ Баба прынесла з гары.. каравыя старыя нагавіцы. Чорны. // Вельмі брудны, запэцканы граззю. Каравая свіння.
2. Пакрыўлены, вузлаваты, з нарасцямі (пра дрэвы, расліны). Я стаяў пад караваю грушаю-дзічкаю адзін сярод чыстага поля. Сачанка. Не памятаю, як было, але вавёркаю я ўжо сядзеў на каравай алешыне. Нікановіч.
3. Загрубелы, нягнуткі, з шурпатай скурай (пра рукі, ногі). Каравыя пальцы. □ На возе, звесіўшы босыя каравыя ногі, сядзеў Дойла. Адамчык.
4. перан. Разм. Няскладны, няўмелы, груба выкананы. Каравы пераклад. Каравая фраза. □ Словы тыя .. адно за другое ніжуцца, каравыя, нязграбныя. Лынькоў.
карага́ч, ‑а, м.
Паўднёвае лісцевае дрэва ці куст сямейства вязавых; бераст.
[Ад цюрк. кара агач — чорнае дрэва.]
карага́чавы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да карагача. Карагачавы лес.
караго́д, ‑а, М ‑дзе, м.
Масавая народная гульня, якая суправаджаецца танцамі, песнямі і драматычнымі дзеяннямі. Вадзіць карагод. □ Дзе ні паявіцца Алеся, то там будзе і весела, і жыва — могуць песні пайсці, могуць танцы, ад яе могуць пачаць карагод. Скрыган. // Масавы дзіцячы танец-гульня. Дзеці запляскалі ў ладкі і заскакалі ў вясёлым карагодзе вакол елкі. Сіняўскі. / у знач. прысл. караго́дам. Усё скончылася ўдарам: страсянуўся свет, і зоры карагодам пайшлі перад вачамі. Самуйлёнак.
караго́дзіць, ‑джу, ‑дзіш, ‑дзіць; незак.
Вадзіць карагод. Скакалі, карагодзілі [маскі] І пляскалі. А я маўчаў, Замкнуўшы ў сэрцы крык. Макаль.
караго́дніца, ‑ы, ж.
Разм. Завадатарка ў карагодзе; удзельніца карагодных гульняў.
караго́дны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да карагода, прыняты ў карагодзе. Карагодныя песні. Карагодныя гульні.
карае́д, ‑а, М ‑дзе, м.
Дробны жук-шкоднік бурага або чорнага колеру, які грызе драўніну і кару дрэў.