Verbum

выню́хваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да вынюхаць.

вы́няньчаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад выняньчыць.

выня́ньчвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да выняньчваць.

выня́ньчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да выняньчыць.

вы́няньчыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., каго.

Рупліва даглядаючы, выгадаваць. Ленку.. [бацька] сам выняньчыў. Даніленка.

вынясе́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. выносіць — вынесці (у 6, 7 знач.).

вы́нятак, ‑тка, м.

Выключэнне. За.. рэдкім выняткам.. гукапіснае майстэрства ў «Безназоўным» не паддаецца праверцы. Бярозкін.

вы́нятка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

1. Невялікі ўрывак, выпіска з якога‑н. тэксту. Вынятка з кнігі, з граматы, з пратакола.

2. Выкінутая, прапушчаная частка тэксту; купюра. Выняткі цэнзуры.

вы́няты, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад выняць.

вы́няцца, вымецца; зак.

Дастацца, выцягнуцца адкуль‑н. Куст выняўся разам з роўным квадратам зямлі. Курто.