Verbum

вы́калаты, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад выкалаць.

вы́калаціць, ‑лачу, ‑лаціш, ‑лаціць; зак., што.

1. Тое, што і акалаціць.

2. перан. Разм. Спагнаць сілай, прымусам; з цяжкасцю атрымаць што‑н.

вы́калаць, ‑лю, ‑леш, ‑ле; зак., што.

1. Праткнуўшы чым‑н. вострым, пашкодзіць, выдаліць. Выкалаць вока. // Зрабіць узор, праколваючы чым‑н. вострым. Выкалаць татуіроўку.

2. Высечы з сярэдзіны чаго‑н. Выкалаць кавалак лёду.

•••

(Цёмна) хоць вока выкалі — вельмі цёмна, нічога не відно.

вы́калачаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад выкалаціць.

выкало́чвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да выкалочваць.

выкало́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да выкалаціць.

вы́калупаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

1. Калупаючы, выняць, дастаць. Выкалупаць зерне з коласа.

2. Разм. Калупаючы, зрабіць паглыбленне. Выкалупаць ямку.

выкалу́пвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да выкалупваць.

выкалу́пваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да выкалупаць.

вы́калупіць, ‑плю, ‑ціш, ‑піць; зак., што.

Калупнуўшы, выняць, дастаць.