Verbum

дэфекто́лаг, ‑а, м.

Спецыяліст у галіне дэфекталогіі.

дэфекты́ўнасць, ‑і, ж.

Уласцівасць дэфектыўнага; ненармальнасць.

дэфекты́ўны, ‑ая, ‑ае.

З фізічнымі або псіхічнымі недахопамі; ненармальны. Дэфектыўнае дзіця.

дэфензі́ва, ‑ы, ж.

Палітычная паліцыя ў буржуазна-памешчыцкай Польшчы (1918–1939), якая вяла барацьбу з рэвалюцыйным рухам. Пасля гадавога турэмнага зняволення паэт выйшаў на волю. Аднак дэфензіва не пакідае над ім свае апёкі. С. Александровіч. Яшчэ ў 1925 годзе, ноччу з 6 на 7 лістапада, у засценкі дэфензівы трапіла шмат актывістаў камуністычнага і камсамольскага падполля Заходняй Беларусі. Няхай.

[Фр. défensive.]

дэфензі́ўшчык, ‑а, м.

Разм. Супрацоўнік дэфензівы. — Я цяпер усё разумею, — сказала Клава. — Гэты чалавек — дэфензіўшчык, шпік. Баранавых.

дэфіле́, нескл., н.

Цясніна; вузкі праход паміж узвышшамі, вадаёмамі. Горкае дэфіле.

[Фр. défilé.]

дэфілі́раванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. дэфіліраваць.

дэфілі́раваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; незак.

1. Урачыста ісці, праходзіць (на парадах, дэманстрацыях і пад.).

2. Хадзіць туды-сюды, прагульвацца. Каб не людзі з вінтоўкамі, якія дэфіліравалі па вуліцах і талакой стаялі ў кожным двары, можна было б падумаць, што вёска жыве звычайным, неваенным жыццём. Навуменка.

[Ад фр. défiler — праходзіць чарадой.]

дэфініты́ў, ‑тыву, м.

Кніжн. Форма бухгалтарскага ўліку, заснаванага на картатэцы; кантрольная бухгалтэрыя.

[Ад лац. definitivus — вызначальны, дакладны.]

дэфініты́ўны, ‑ая, ‑ае.

Кніжн. Канчаткова ўстаноўлены; вызначаны.

[Лац. definitivus.]