дэспаты́зм, ‑у,
1. Тое, што і дэспатыя.
2. Самавольства ў адносінах да акружаючых; самадурства, тыранства.
Verbum
анлайнавы слоўнікТлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Прадмова ∙ Скарачэнні ∙ Кніга ў PDF/DjVuдэспаты́чнасць, ‑і,
Уласцівасць дэспатычнага.
дэспаты́чны, ‑ая, ‑ае.
1. Заснаваны на дэспатыі.
2. Самаўладны, які не лічыцца з воляй і жаданнямі другіх.
дэспаты́я, ‑і,
Форма неабмежаванай дзяржаўнай улады; дзяржава з уладай дэспата (у 1 знач.).
[Грэч. despoteia.]
дэстабіліза́цыя, ‑і,
Парушэнне раўнавагі, стварэнне няўстойлівага становішча.
[Ад лац. de... — адмена і stabilis — устойлівы, пастаянны.]
дэструкты́ўны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да дэструкцыі.
дэстру́кцыя, ‑і,
Парушэнне або разбурэнне нармальнай структуры чаго‑н.
[Лац. destructio.]
дэталёвасць, ‑і,
Уласцівасць дэталёвага; падрабязнасць.
дэталёвы, ‑ая, ‑ае.
Падрабязны, з усімі дэталямі (у 1 знач.).
дэталізава́цца, ‑зуецца;