Verbum

дэкадэ́нтка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да дэкадэнт.

дэкадэ́нцкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да дэкадэнта, да дэкадэнцтва. Дэкадэнцкі твор. Дэкадэнцкае мастацтва.

дэкадэ́нцтва, ‑а, н.

Упадніцкі кірунак у буржуазным мастацтве і літаратуры канца 19 і пачатку 20 стст., які характарызуецца крайнім індывідуалізмам, фармалізмам, пропаведдзю «чыстага мастацтва».

[Ад фр. décadence — заняпад.]

дэкаланіза́цыя, ‑і, ж.

Працэс ліквідацыі каланіялізму. Дэкаланізацыя афрыканскіх краін.

дэкалі́тр, ‑а, м.

Метрычная мера вадкасці, роўная 10 літрам.

дэкалькава́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. дэкалькаваць.

дэкалькава́цца, ‑куецца; незак.

Зал. да дэкалькаваць.

дэкалькава́ць, ‑кую, ‑куеш, ‑куе; зак. і незак., што.

Зняць (знімаць), перавесці (пераводзіць) малюнак пры дапамозе дэкалькаманіі.

дэкалькама́нія, ‑і, ж.

1. Паліграфічны спосаб вырабу пераводных шматколерных малюнкаў для пераносу іх з паперы на шкло, фарфор, паперу і пад.

2. Малюнак, зроблены такім спосабам.

[Фр. décalcomanie.]

дэкальтава́ны, ‑ая, ‑ае.

Які мае дэкальтэ (пра жаночае адзенне). Дэкальтаваная сукенка.