Verbum

двухаршы́нны, ‑ая, ‑ае.

Памерам, працягласцю ў два аршыны. Двухаршынная шырыня.

двуха́тамны, ‑ая, ‑ае.

Які складаецца з двух атамаў. Двухатамныя малекулы.

двухбако́вы, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае два бакі; які адбываецца, распаўсюджваецца на два бакі чаго‑н. Двухбаковы вулічны рух. □ Пятро прастудзіўся і захварэў на двухбаковае запаленне лёгкіх. Шамякін. // З абодвума правымі бакамі (пра тканіну). Двухбаковы драп.

2. Абавязковы для абодвух бакоў; узаемны. Двухбаковае пагадненне. Двухбаковыя абавязацельствы. // Які дзейнічае ў абодва бакі. Двухбаковая радыёсувязь.

двухбо́р’е, ‑я, н.

Тое, што і дваяборства.

двухбо́ртны, ‑ая, ‑ае.

Які мае два барты з гузікамі на кожным (пра адзенне). Двухбортны касцюм.

двухвантро́бка, ‑і, ДМ ‑бцы; Р мн. ‑бак; ж.

Сумчаты пацук; апосум.

двухвёрсны, ‑ая, ‑ае.

1. Уст. Працягласцю ў дзве вярсты. Двухвёрсная адлегласць.

2. Маштабам дзве вярсты ў цалі. Двухвёрсная карта.

двухвёрстка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Разм. Геаграфічная карта з маштабам дзве вярсты ў цалі.

двухвёславы, ‑ая, ‑ае.

З адной парай вёсел. Двухвёславая лодка.

двухво́кіс, ‑у, м.

Хімічнае злучэнне, у якім адзін атам якога‑н. элемента злучан з двума атамамі кіслароду. Двухвокіс азоту. Двухвокіс серы.