ментузо́вы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да ментуза. Ментузовая галава. // Прыгатаваны з ментуза.
менуэ́т, ‑а, М ‑нуэце, м.
Старадаўні французскі танец з павольнымі і плаўнымі рухамі, а таксама музыка да гэтага танца.
[Фр. menuet.]
ме́нцік, ‑а, м.
Кароткая гусарская накідка, абшытая футрам.
[Ад венг. mente — куртка, «венгерка».]
менш, прысл.
1. Выш. ст. да прысл. мала. Дзядуля ляжаў на канапе, накрыўшыся старым кажушком: апошнія дні яму нездаровілася, і ён стараўся менш хадзіць. Якімовіч. Пра сябе самога [Нічыпар] гаварыў мала і яшчэ менш пра сваю жонку. Кулакоўскі.
2. У спалучэнні з прыметнікамі, дзеепрыметнікамі і прыслоўямі ўтварае апісальную форму ступені параўнання. Над цёмнымі руінамі і рэдкімі агнямі горада ізноў пераклікаюцца гудкі заводаў. У адказ ім, з вакзала або з далёкай ускраіны даносіцца не менш задорны свіст паравоза. Брыль. Дзед быў узрушаны не менш, чым Міколка. Лынькоў.
•••
Больш-менш гл. больш.
Менш за ўсё — ужываецца пры ўзмоцненым адмоўі; тое, што і зусім не...
Ні больш ні менш (як) гл. больш.
Сама менш — а) менш за ўсіх; б) не менш чым.
Тым не менш — нягледзячы на гэта, аднак, усё ж.
меншаві́зм, ‑у, м.
Галоўная апартуністычная плынь у расійскай сацыял-дэмакратыі, разнавіднасць міжнароднага апартунізму.
меншаві́цкі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да меншавізму, меншавікоў, уласцівы ім.
меншаві́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.
Жан. да меншавік.
ме́ншасць, ‑і, ж.
Меншая частка чаго‑н. цэлага, якой‑н. групы.
•••
Нацыянальная меншасць — нацыянальнасць, якая ў колькасных адносінах ўтварае меншасць у параўнанні з асноўнай масай насельніцтва краіны.
ме́ншаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.
Рабіцца меншым, памяншацца; спадаць; убываць. Калона меншала, і ўсё бліжэй чуліся стрэлы. Сачанка. Машыніст біў і біў струменем у агонь, і той з кожнай секундай усё меншаў і меншаў. Васілёнак. Лета ішло на спад, дні прыкметна меншалі. Навуменка.