Verbum

менінгі́т, ‑у, М ‑гіце, м.

Запаленне абалонак галаўнога мозга.

[Ад грэч. meninx — мазгавая абалонка.]

мені́ск, ‑а, м.

Спец.

1. Увагнутая або выпуклая паверхня вадкасці ў капіляры.

2. Увагнута-выпуклая і выпукла-ўвагнутая лінза.

[Ад грэч. mēniskos — паўмесяц.]

мені́скавы, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да меніска. Меніскавы тэлескоп.

менструа́льны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да менструацыі. Менструальны перыяд.

[Ад лац. menstrualis — штомесячны.]

менструа́цыя, ‑і, ж.

Штомесячны матачны крывацёк у жанчыны, якая дасягнула палавой спеласці.

[Ад лац. menstruus — месячны.]

менструі́раваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; незак.

Быць у перыядзе менструацыі.

ме́нтар, ‑а, м.

1. Уст., іран. Настаўнік, выхавальнік, кіраўнік. Мой добры, мой даўні ментар, Настаўнік мае хады. Таўбін.

2. Спец. Чаранок (галінка), які прышчэпліваецца расліне для атрымання ў гібрыдзе якасцей, уласцівых дрэву, з якога ўзяты чаранок.

[Ад імя Ментара — выхавальніка Тэлемака, сына Адысея з паэмы Гамера «Адысея».]

ме́нтарскі, ‑ая, ‑ае.

Уст., іран. Які мае адносіны да ментара, уласцівы ментару (у 1 знач.); павучальны. Ментарскі тон.

менто́л, ‑у, м.

Празрыстае крышталічнае рэчыва з моцным мятным пахам; выкарыстоўваецца ў медыцыне, парфумерыі і кандытарскай справе.

[Ад лац. mentha — мята і ol(eum) — алей.]

менто́лавы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да ментолу. // Прыгатаваны з ментолу, з ментолам. Ментолавая мазь.