Verbum

галчаня́ і галчанё, ‑няці; мн. ‑няты, ‑нят; н.

Птушаня галкі.

га́лчын, ‑а.

Які належыць галцы ​¹. Галчына гняздо.

галчы́ны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да галкі ​¹, уласцівы ёй. Галчыны крык.

га́лы, ‑аў; адз. гал, ‑а, м.

1. Рымская назва старажытных кельцкіх плямён, якія ў 4–1 стст. да н. э. насялялі тэрыторыю сучаснай Францыі і Бельгіі.

2. Уст. паэт. Французы.

галыцьба́, ‑ы, ж., зб.

Разм. Бедната, бедныя людзі.

галы́ш, ‑а, м.

Разм.

1. Голы чалавек, голае дзіця.

2. Бедны чалавек. Хто Якім? Галыш, без роду, сын убогага, батрак! Колас.

3. Круглы гладкі камень. На галышах, ля стромкай кручы Расце самшыт з каравым суччам. Грахоўскі. Анечка ішла, увесь час баязліва паглядаючы на ваду, чаплялася жоўтымі сандалікамі за вапенныя галышы. Паслядовіч.

галы́шка, ‑і, ДМ ‑шцы; Р мн. ‑шак; ж.

1. Жан. да галыш (у 1, 2 знач.).

2. Тое, што і галыш (у 3 знач.).

галышо́м, прысл.

Разм. Будучы голым, без вопраткі. Сядзець галышом.

гальванапла́стыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.

Атрыманне металічных копій вырабаў электралітычным спосабам.

гальванаско́п, ‑а, м.

Прыбор для выяўлення пастаяннага электрычнага току ў ланцугу і вызначэння яго напрамку.