укармі́ць, укармлю, укорміш, укорміць; зак., каго-што.
1. Зрабіць сытым; адкарміць. Укарміць парсюка.
2. Разм. Пракарміць. Укарміць сям’ю.
укаро́чаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад укараціць.
укаро́чванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. укарочваць — укараціць.
укаро́чвацца, ‑аецца; незак.
1. Незак. да укараціцца.
2. Зал. да укарочваць.
укаро́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да укараціць.
укарчане́лы, ‑ая, ‑ае.
Тое, што і скарчанелы. Укарчанелыя кусты быльнягу адно трашчалі пад блішчастым жалезам. Чорны.
укарчане́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.
Тое, што і скарчанець. Бялізна ўкарчанела на марозе.
укасі́ць, укашу, укосіш, укосіць; зак.
1. (пераважна з адмоўем «не»). Змагчы касіць. Трава такая густая, што і не ўкосіш.
2. што і чаго. Накасіць, скасіць нейкую колькасць травы, сена. Укасіць травы каню нанач. □ Паўз будку шыбуюць у лес местачкоўцы. Ідуць кожны па сваёй патрэбе: хто па ягады, хто па грыбы,.. а хто неўзаметку, патаемна ад лесніковага вока, укасіць між кустоўя капу сена. Навуменка.
ука́тчык, ‑а, м.
Той, хто займаецца ўтрамбоўваннем дарог і пад.
укаці́цца, укачуся, укоцішся, укоціцца; зак.
1. Коцячыся, апынуцца дзе‑н., пранікнуць куды‑н. Укаціўся мяч у вароты. / у перан. ужыв. За .. [Вурмістравым] у пакой укаціўся вялізны шызы клуб марознага паветра. Хадкевіч.
2. Разм. Уехаць. Раніцай укацілася ў вёску палутарка. // Хутка ўвайсці, убегчы куды‑н. [Бялькевіч:] — Памятаю, сяджу гэта я, а .. [Верабейчык] укаціўся хуценька, да сакратаркі падбег, нешта сказаў ёй, агледзеў усіх і знік. Савіцкі. Нячутна адчыніліся дзверы — і ўкаціўся Кляпнёў, як заўсёды з усмешачкай. Шамякін. // З цяжкасцю ўвайсці, улезці, уваліцца куды‑н. Насілу ўкацілася [Зося] ў хату. Крапіва. [Шпулькевіч:] — Я ледзьве ў сані ўкаціўся, ледзьве дапаў у мястэчка да фельчара, ён мне ўвесь бок убінтаваў. Чорны.