узло́бак, ‑бка, м.
Узвышанае месца на негарыстай мясцовасці. Праз колькі хвілін Чубар выйшаў за вёску і пакрочыў па дарозе, што вяла скрозь бульбяное поле на высокі і шэры ўзлобак, за якім недзе былі Журынічы. Чыгрынаў. // Самы высокі пункт якога‑н. узвышша. На пагорку, на самым яго ўзлобку ляжалі ў беспарадку і стаялі тырчма вялізныя каменныя глыбы. Хадкевіч. Вось людзі, чатыры цёмныя постаці, узышлі на самы ўзлобак, падаліся да яліны. Лынькоў.
узло́жаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад узлажыць.
узло́м, ‑у, м.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. узломваць — узламаць.
узло́мліванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. узломліваць — узламаць.
узло́млівацца, ‑аецца; незак.
Зал. да узломліваць.
узло́мліваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да узламаць.
узло́мшчык, ‑а, м.
Той, хто ўзломлівае што‑н. з мэтай аграбленыя.
узляга́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да узлегчы.
узлята́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле дзеясл. узлятаць — узляцець (у 1, 3 і 4 знач.).
узлята́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да узляцець (у 1, 3 і 4 знач.).