Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні

вядомы2, , (спец.).

Такі, які ідзе пад чыёй-н. камандай.

  • В. самалёт.

вядро, , н.

  1. Пасудзіна з ручкай у выглядзе дужкі для вадкасцей, сыпкіх рэчываў і пад.

  2. Мера вадкасцей, роўная 12,3 літра.

|| памянш. вядзерца, .

|| прым. вядзёрны, .

  • В. бачок (ёмкасцю ў вядро).

вядучы, .

  1. Які прыводзіцца ў рух рухавіком (спец.).

    • Вядучыя колы аўтамабіля.
  2. Які ідзе наперадзе, галоўны.

    • В. самалёт.
  3. Які ўзначальвае, галоўны, кіруючы.

    • В. інстытут.
    • В. спецыяліст.

вяжучы, .

Які мае ўласцівасць змацоўваць цвёрдыя рэчывы.

  • Вяжучыя матэрыялы.

вяз, , м.

  1. Вялікае лісцевае дрэва сямейства вязавых з моцнай драўнінай.

  2. Драўляная перакладзіна ў санях.

|| прым. вязавы, .

вязальны, .

Прызначаны для вязання.

  • Вязальная машына.
  • Вязальныя пруткі.

вязальшчык, , м.

Той, хто вяжа або звязвае што-н.

  • Вязальшчыкі снапоў.
  • Вязальшчыкі сетак.

|| ж. вязальшчыца, .

вязанка1, , ж.

(разм.) Вязаная рэч (кофта, світэр і пад.).

вязанка2, , ж.

Тое, што і вязка (у 2 знач.).

|| прым. вязаначны, .

вязанне, , н.

  1. гл. вязаць.

  2. Тое, што звязана або вяжацца (пруткамі, кручком і пад.).

    • Адкласці ўбок в.