кол кол, род. кала́ м.;
◊
ни кола́, ни двора́ погов. ні кала́, ні двара́;
хоть кол на голове́ теши́ хоць кол на галаве́ чашы́;
вбить (заби́ть) оси́новый кол убі́ць (забі́ць) асі́навы кол;
коло́м стоя́ть в го́рле кало́м стая́ць у го́рле;
сажа́ть, посади́ть на кол садзі́ць, пасадзі́ць на кол.
колбаса́ каўбаса́, -сы́ ж., кілбаса́, -сы́ ж.
колба́сная сущ. каўба́сная, -най ж., кілба́сная, -най ж.;
колба́сник каўба́снік, -ка м., кілба́снік, -ка м.;
колба́сница каўба́сніца, -цы ж., кілба́сніца, -цы ж.;
колба́сный каўба́сны, кілба́сны.
колго́тки калго́ткі, -так мн.
Колгу́ев о. Калгу́еў, -ва м.
колгу́евский калгу́еўскі.