Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ПрадмоваСкарачэнні

удруча́ющий

1. прич. які́ (што) гняце́, які́ (што) прыгнята́е, які́ (што) прыгне́чвае; які́ (што) засмуча́е, які́ (што) засму́чвае; см. удруча́ть;

2. прил. засмуча́льны; (тягостный, гнетущий) ця́жкі, гнятлі́вы;

удруча́ющий вид засмуча́льны вы́гляд;

удруча́ющая тишина́ ця́жкая (гнятлі́вая) цішыня́;

удруче́ние ср., см. удручённость;

удручённо нареч. прыгне́чана; засму́чана;

удручённость прыгне́чанасць, -ці ж.; (опечаленность) засму́чанасць, -ці ж.;

удручённый прич., прил. прыгне́чаны; (опечаленный) засму́чаны;

удручённое состоя́ние прыгне́чаны (засму́чаны) стан;

удручённый челове́к прыгне́чаны (засму́чаны) чалаве́к;

удручённый взгляд засму́чаны по́зірк;

удручи́ть сов. прыгне́сці; (опечалить) засмуці́ць.

удуша́ть несов., прям., перен. душы́ць, заду́шваць; уду́шваць;

удуша́ться страд. душы́цца, заду́швацца; уду́швацца;

удуша́ющий

1. прич. які́ (што) ду́шыць, які́ (што) заду́швае; які́ (што) уду́швае;

2. прил. заду́шлівы; уду́шлівы;

удуше́ние задушэ́нне, -ння ср.; удушэ́нне, -ння ср.; неоконч. душэ́нне, -ння ср.; заду́шванне, -ння ср.; уду́шванне, -ння ср.;