Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ПрадмоваСкарачэнні

команда́рм воен. (кома́ндующий а́рмией) каманда́рм, -ма м. (кама́ндуючы а́рміяй).

команди́р камандзі́р, -ра м.

командирова́ние камандзірава́нне, -ння ср.

командиро́ванный прич., прил. камандзірава́ны;

командирова́ть сов. и несов. камандзірава́ць;

командирова́ться несов., страд. камандзірава́цца;

командиро́вка ж.

1. (действие) камандзірава́нне, -ння ср., камандзіро́ўка, -кі ж.;

2. (поручение, поездка, удостоверение) камандзіро́ўка, -кі ж.;

командиро́вочные мн., сущ. камандзіро́вачныя, -ных;

командиро́вочный

1. камандзіро́вачны;

командиро́вочное удостовере́ние камандзіро́вачнае пасве́дчанне;

2. сущ., разг. камандзіро́вачны, -нага м.

команди́рский камандзі́рскі;