Verbum

dziwić

незак. дзівіць, здзіўляць;

dziwić mnię to — гэта мяне здзіўляе

dziwić się

незак. здзіўляцца;

~ę ci się — я з цябе дзіўлюся

dziwka

ж. разм. вулічная дзеўка; прастытутка

dziwny

дзіўны; дзівосны; незвычайны;

nic ~ego — нічога дзіўнага

dziwo

н.

1. дзіва; цуд;

2. прывід; здань

dziwoląg

м.

1. пачвара, страшыдла, страхоцце;

2. дзіва

dziwować się

незак.; гл. dziwić się

dzwon, ~u

м. звон;

zawiesić dzwon w dzwonnicy — павесіць звон на званіцу

dzwonek

м.

1. званок;

2. званочак;

3. бат. званочак (Campanula L.);

4. ~ki карц. бубны;

ostatni dzwonek — апошні званок

dzwonić

незак.

1. званіць;

2. звінець;

~ć zębami — ляскаць зубамі;

dzwonić mi w uszach — у мяне ў вушах звініць