Verbum

zabór, ~oru

zab|ór

м.

1. захоп; заваяванне;

2. захопленая (акупаваная) тэрыторыя;

3. чужаземная ўлада;

pod ~orem — пад уладай чужынцаў

zabrać

zabra|ć

зак.

1. komu co забраць, адабраць у каго што; jemu ~li wszystkie rzeczy — y яго забралі ўсе рэчы;

2. узяць; прыхапіць; захапіць;

~ć kogo ze sobą na spacer — узяць каго з сабой на шпацыр;

~ć do aresztu — забраць, узяць пад арышт;

~ć do niewoli — узяць у палон;

3. прыбраць;

to trzeba stąd ~ć — гэта трэба адсюль прыбраць;

zabierz ręce! — прыбяры рукі!

zabrać się

зак.

1. do czego/kogo узяцца, прыняцца за каго/што;

2. перан. разм. сабрацца пайсці; выбрацца

zabraknąć

zabrak|nąć

зак. не хапіць;

~ło sil — не хапіла сілы;

~nie pieniędzy — не хопіць грошай

zabraniać

незак. (czego) забараняць (што)

zabrany

zabran|y

захоплены;

ziemie ~e — захопленыя землі

zabrnąć

зак. забрысці; забрацца; зайсці;

zabrnąć w wodę po pas — забрысці па пояс у ваду;

zabrnąć w długi — залезці ў даўгі

zabronić

зак. czego забараніць што;

zabronić palenia — забараніць курыць (паліць)

zabronować

зак. забаранаваць

zabrudzenie

н. забруджванне; забрудненне