Verbum

koniugacja

ж.

1. біял. кан’югацыя;

2. лінгв. спражэнне

koniugować

незак.

1. біял. рабіць кан’югацыю;

2. лінгв. спрагаць

koniunktura

ж. кан’юнктура;

koniunktura gospodarcza — гаспадарчая кан’юнктура;

korzystna koniunktura — выгадная кан’юнктура;

pomyślna koniunktura — спрыяльная кан’юнктура;

zła koniunktura — кепская (дрэнная) кан’юнктура

koniuszek

м. кончык

koniuszy

м. гіст. канюшы; стайнік

konklawe

н. канклаў

konkludować

незак. кніжн. рабіць вывад (выснову), выводзіць

konkluzja

ж. кніжн. заключэнне; выснова;

dojść do ~i — прыйсці да высновы

konkordat, ~u

м. канкардат

konkret

м. канкрэтная справа; канкрэтны прадмет; канкрэтнае паняцце;

przejść do ~ów — перайсці да спраў