Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

рабацініцца, ‑ніцца; незак.

Тое, што і рабацець. Кулі гудзелі, быццам пчолы каля вулля. Вада рабацінілася, кіпела. Няхай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

рабацініць, ‑ніць; незак., што.

Тое, што і рабаціць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

рабаціць, ‑ціць; незак.

1. што. Пакрываць рабаціннем (у 2 знач.), рабізной (у 2 знач.). Вуліца падсохла за ноч, толькі дзе-нідзе слабы ветрык злёгку рабаціў плыткія лужыны. Адамчык.

2. Выклікаць адчуванне рабізны, стракатасці ў вачах. Ад .. ветру разам ускалыхваўся арэшнік і рабаціў уваччу. Гартны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

рабаўладальнік, ‑а, м.

У рабаўладальніцкім грамадстве — прадстаўнік пануючага класа, які валодае ўсімі сродкамі вытворчасці і рабамі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

рабаўладальніца, ‑ы, ж.

Жан. да рабаўладальнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

рабаўладальніцкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да рабаўладальніка, уласцівы яму. Рабаўладальніцкія плантацыі. // Заснаваны на рабстве. Рабаўладальніцкае грамадства. Рабаўладальніцкая дзяржава.

•••

Рабаўладальніцкі лад гл. лад.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

рабаўладанне, ‑я, н.

Уладанне рабамі (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

рабаўласнік, ‑а, м.

Тое, што і рабаўладальнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

рабаўласніца, ‑ы, ж.

Жан. да рабаўласнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

рабаўласніцкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да рабаўласніка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)