Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дыізацыяна́т

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

ды́й

злучнік, злучальны

Крыніцы: krapivabr2012, tsblm1996, tsbm1984.

ды́к

злучнік, падпарадкавальны

Крыніцы: krapivabr2012, tsblm1996, tsbm1984.

ды́к

часціца

Крыніцы: krapivabr2012, tsblm1996, tsbm1984.

ды́канне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

дыкарбо́навы

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	дыкарбо́навы	дыкарбо́навая	дыкарбо́навае	дыкарбо́навыя
Р.	дыкарбо́навага	дыкарбо́навай дыкарбо́навае	дыкарбо́навага	дыкарбо́навых
Д.	дыкарбо́наваму	дыкарбо́навай	дыкарбо́наваму	дыкарбо́навым
В.	дыкарбо́навы (неадуш.) дыкарбо́навага (адуш.)	дыкарбо́навую	дыкарбо́навае	дыкарбо́навыя (неадуш.) дыкарбо́навых (адуш.)
Т.	дыкарбо́навым	дыкарбо́навай дыкарбо́наваю	дыкарбо́навым	дыкарбо́навымі
М.	дыкарбо́навым	дыкарбо́навай	дыкарбо́навым	дыкарбо́навых

Крыніцы: piskunou2012.

дыкарыё́н

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

ды́каць

‘прысядаць, рабіць рэверанс; павольна, нібы прысядаючы, ісці; моцна біцца (пра сэрца); трэсціся’

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

ды́кенсаўскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	ды́кенсаўскі	ды́кенсаўская	ды́кенсаўскае	ды́кенсаўскія
Р.	ды́кенсаўскага	ды́кенсаўскай ды́кенсаўскае	ды́кенсаўскага	ды́кенсаўскіх
Д.	ды́кенсаўскаму	ды́кенсаўскай	ды́кенсаўскаму	ды́кенсаўскім
В.	ды́кенсаўскі (неадуш.) ды́кенсаўскага (адуш.)	ды́кенсаўскую	ды́кенсаўскае	ды́кенсаўскія (неадуш.) ды́кенсаўскіх (адуш.)
Т.	ды́кенсаўскім	ды́кенсаўскай ды́кенсаўскаю	ды́кенсаўскім	ды́кенсаўскімі
М.	ды́кенсаўскім	ды́кенсаўскай	ды́кенсаўскім	ды́кенсаўскіх

Крыніцы: piskunou2012.

ды́кнуць

‘аднакратны дзеяслоў да дыкаць’

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

Verbum