Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя

дзі́ўненькі

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дзі́ўненькі дзі́ўненькая дзі́ўненькае дзі́ўненькія
Р. дзі́ўненькага дзі́ўненькай
дзі́ўненькае		 дзі́ўненькага дзі́ўненькіх
Д. дзі́ўненькаму дзі́ўненькай дзі́ўненькаму дзі́ўненькім
В. дзі́ўненькі (неадуш.)
дзі́ўненькага (адуш.)		 дзі́ўненькую дзі́ўненькае дзі́ўненькія (неадуш.)
дзі́ўненькіх (адуш.)
Т. дзі́ўненькім дзі́ўненькай
дзі́ўненькаю		 дзі́ўненькім дзі́ўненькімі
М. дзі́ўненькім дзі́ўненькай дзі́ўненькім дзі́ўненькіх

Крыніцы: piskunou2012.

дзіўно́

прыслоўе, утворана ад прыметніка

станоўч. выш. найвыш.
дзіўно́ дзіўне́й найдзіўне́й

Іншыя варыянты: дзі́ўна.

Крыніцы: piskunou2012.

дзі́ўны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дзі́ўны дзі́ўная дзі́ўнае дзі́ўныя
Р. дзі́ўнага дзі́ўнай
дзі́ўнае		 дзі́ўнага дзі́ўных
Д. дзі́ўнаму дзі́ўнай дзі́ўнаму дзі́ўным
В. дзі́ўны (неадуш.)
дзі́ўнага (адуш.)		 дзі́ўную дзі́ўнае дзі́ўныя (неадуш.)
дзі́ўных (адуш.)
Т. дзі́ўным дзі́ўнай
дзі́ўнаю		 дзі́ўным дзі́ўнымі
М. дзі́ўным дзі́ўнай дзі́ўным дзі́ўных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дзіўню́сенькі

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дзіўню́сенькі дзіўню́сенькая дзіўню́сенькае дзіўню́сенькія
Р. дзіўню́сенькага дзіўню́сенькай
дзіўню́сенькае		 дзіўню́сенькага дзіўню́сенькіх
Д. дзіўню́сенькаму дзіўню́сенькай дзіўню́сенькаму дзіўню́сенькім
В. дзіўню́сенькі (неадуш.)
дзіўню́сенькага (адуш.)		 дзіўню́сенькую дзіўню́сенькае дзіўню́сенькія (неадуш.)
дзіўню́сенькіх (адуш.)
Т. дзіўню́сенькім дзіўню́сенькай
дзіўню́сенькаю		 дзіўню́сенькім дзіўню́сенькімі
М. дзіўню́сенькім дзіўню́сенькай дзіўню́сенькім дзіўню́сенькіх

Крыніцы: piskunou2012.

дзі́ўства

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дзі́ўства дзі́ўствы
Р. дзі́ўства дзі́ўстваў
Д. дзі́ўству дзі́ўствам
В. дзі́ўства дзі́ўствы
Т. дзі́ўствам дзі́ўствамі
М. дзі́ўстве дзі́ўствах

Крыніцы: piskunou2012.

дзіцё́

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, ніякі род, рознаскланяльны

адз. мн.
Н. дзіцё́ дзе́ці
Р. дзіця́ці дзяце́й
Д. дзіця́ці дзе́цям
В. дзіцё́ дзяце́й
Т. дзі́цем
дзіцё́м		 дзе́цьмі
дзяцьмі́
М. дзіця́ці дзе́цях

Іншыя варыянты: дзіця́.

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дзіцё́нак

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дзіцё́нак дзіцё́нкі
Р. дзіцё́нка дзіцё́нкаў
Д. дзіцё́нку дзіцё́нкам
В. дзіцё́нка дзіцё́нкаў
Т. дзіцё́нкам дзіцё́нкамі
М. дзіцё́нку дзіцё́нках

Крыніцы: piskunou2012, tsbm1984.

дзіця́

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, ніякі род, рознаскланяльны

адз. мн.
Н. дзіця́ дзе́ці
Р. дзіця́ці дзяце́й
Д. дзіця́ці дзе́цям
В. дзіця́ дзяце́й
Т. дзі́цем
дзіцё́м		 дзе́цьмі
дзяцьмі́
М. дзіця́ці дзе́цях

Іншыя варыянты: дзіцё́.

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дзіцяне́ць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. дзіцяне́ю дзіцяне́ем
2-я ас. дзіцяне́еш дзіцяне́еце
3-я ас. дзіцяне́е дзіцяне́юць
Прошлы час
м. дзіцяне́ў дзіцяне́лі
ж. дзіцяне́ла
н. дзіцяне́ла
Загадны лад
2-я ас. дзіцяне́й дзіцяне́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час дзіцяне́ючы

Крыніцы: piskunou2012.

дзіцянё́

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, ніякі род, рознаскланяльны

адз. мн.
Н. дзіцянё́ дзіцяня́ты
Р. дзіцяня́ці дзіцяня́т
Д. дзіцяня́ці дзіцяня́там
В. дзіцянё́ дзіцяня́т
Т. дзіцянё́м дзіцяня́тамі
М. дзіцяня́ці дзіцяня́тах

Іншыя варыянты: дзіцяня́.

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.