Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дзяру́жка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дзяру́жны

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	дзяру́жны	дзяру́жная	дзяру́жнае	дзяру́жныя
Р.	дзяру́жнага	дзяру́жнай дзяру́жнае	дзяру́жнага	дзяру́жных
Д.	дзяру́жнаму	дзяру́жнай	дзяру́жнаму	дзяру́жным
В.	дзяру́жны (неадуш.) дзяру́жнага (адуш.)	дзяру́жную	дзяру́жнае	дзяру́жныя (неадуш.) дзяру́жных (адуш.)
Т.	дзяру́жным	дзяру́жнай дзяру́жнаю	дзяру́жным	дзяру́жнымі
М.	дзяру́жным	дзяру́жнай	дзяру́жным	дзяру́жных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дзяру́жына

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

Дзяры́парты

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

дзярэ́га

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012.

Дзярэ́ўня

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Дзярэ́чын

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Дзярэ́чына

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

дзярэ́чынскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	дзярэ́чынскі	дзярэ́чынская	дзярэ́чынскае	дзярэ́чынскія
Р.	дзярэ́чынскага	дзярэ́чынскай дзярэ́чынскае	дзярэ́чынскага	дзярэ́чынскіх
Д.	дзярэ́чынскаму	дзярэ́чынскай	дзярэ́чынскаму	дзярэ́чынскім
В.	дзярэ́чынскі (неадуш.) дзярэ́чынскага (адуш.)	дзярэ́чынскую	дзярэ́чынскае	дзярэ́чынскія (неадуш.) дзярэ́чынскіх (адуш.)
Т.	дзярэ́чынскім	дзярэ́чынскай дзярэ́чынскаю	дзярэ́чынскім	дзярэ́чынскімі
М.	дзярэ́чынскім	дзярэ́чынскай	дзярэ́чынскім	дзярэ́чынскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Дзярэ́чынцы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Verbum