раско́льніца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
раско́льніца |
раско́льніцы |
| Р. |
раско́льніцы |
раско́льніц |
| Д. |
раско́льніцы |
раско́льніцам |
| В. |
раско́льніцу |
раско́льніц |
| Т. |
раско́льніцай раско́льніцаю |
раско́льніцамі |
| М. |
раско́льніцы |
раско́льніцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
раско́льніцкі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
раско́льніцкі |
раско́льніцкая |
раско́льніцкае |
раско́льніцкія |
| Р. |
раско́льніцкага |
раско́льніцкай раско́льніцкае |
раско́льніцкага |
раско́льніцкіх |
| Д. |
раско́льніцкаму |
раско́льніцкай |
раско́льніцкаму |
раско́льніцкім |
| В. |
раско́льніцкі (неадуш.) раско́льніцкага (адуш.) |
раско́льніцкую |
раско́льніцкае |
раско́льніцкія (неадуш.) раско́льніцкіх (адуш.) |
| Т. |
раско́льніцкім |
раско́льніцкай раско́льніцкаю |
раско́льніцкім |
раско́льніцкімі |
| М. |
раско́льніцкім |
раско́льніцкай |
раско́льніцкім |
раско́льніцкіх |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
раско́льніцтва
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
раско́льніцтва |
| Р. |
раско́льніцтва |
| Д. |
раско́льніцтву |
| В. |
раско́льніцтва |
| Т. |
раско́льніцтвам |
| М. |
раско́льніцтве |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
раско́п
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
раско́п |
| Р. |
раско́пу |
| Д. |
раско́пу |
| В. |
раско́п |
| Т. |
раско́пам |
| М. |
раско́пе |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
раско́паны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
раско́паны |
раско́паная |
раско́панае |
раско́паныя |
| Р. |
раско́панага |
раско́панай раско́панае |
раско́панага |
раско́паных |
| Д. |
раско́панаму |
раско́панай |
раско́панаму |
раско́паным |
| В. |
раско́паны раско́панага |
раско́паную |
раско́панае |
раско́паныя раско́паных |
| Т. |
раско́паным |
раско́панай раско́панаю |
раско́паным |
раско́панымі |
| М. |
раско́паным |
раско́панай |
раско́паным |
раско́паных |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
sbm2012.
раско́паны
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
раско́паны |
раско́паная |
раско́панае |
раско́паныя |
| Р. |
раско́панага |
раско́панай раско́панае |
раско́панага |
раско́паных |
| Д. |
раско́панаму |
раско́панай |
раско́панаму |
раско́паным |
| В. |
раско́паны раско́панага |
раско́паную |
раско́панае |
раско́паныя раско́паных |
| Т. |
раско́паным |
раско́панай раско́панаю |
раско́паным |
раско́панымі |
| М. |
раско́паным |
раско́панай |
раско́паным |
раско́паных |
Кароткая форма: раско́пана.
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
sbm2012.
раско́пачны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
раско́пачны |
раско́пачная |
раско́пачнае |
раско́пачныя |
| Р. |
раско́пачнага |
раско́пачнай раско́пачнае |
раско́пачнага |
раско́пачных |
| Д. |
раско́пачнаму |
раско́пачнай |
раско́пачнаму |
раско́пачным |
| В. |
раско́пачны (неадуш.) раско́пачнага (адуш.) |
раско́пачную |
раско́пачнае |
раско́пачныя (неадуш.) раско́пачных (адуш.) |
| Т. |
раско́пачным |
раско́пачнай раско́пачнаю |
раско́пачным |
раско́пачнымі |
| М. |
раско́пачным |
раско́пачнай |
раско́пачным |
раско́пачных |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsblm1996.
раско́пванне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
раско́пванне |
| Р. |
раско́пвання |
| Д. |
раско́пванню |
| В. |
раско́пванне |
| Т. |
раско́пваннем |
| М. |
раско́пванні |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996.
раско́пвацца
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
- |
- |
| 2-я ас. |
- |
- |
| 3-я ас. |
раско́пваецца |
раско́пваюцца |
| Прошлы час |
| м. |
раско́пваўся |
раско́пваліся |
| ж. |
раско́пвалася |
| н. |
раско́пвалася |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.