Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ультыматы́ст

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

ультыматы́сцкі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	ультыматы́сцкі	ультыматы́сцкая	ультыматы́сцкае	ультыматы́сцкія
Р.	ультыматы́сцкага	ультыматы́сцкай ультыматы́сцкае	ультыматы́сцкага	ультыматы́сцкіх
Д.	ультыматы́сцкаму	ультыматы́сцкай	ультыматы́сцкаму	ультыматы́сцкім
В.	ультыматы́сцкі (неадуш.) ультыматы́сцкага (адуш.)	ультыматы́сцкую	ультыматы́сцкае	ультыматы́сцкія (неадуш.) ультыматы́сцкіх (адуш.)
Т.	ультыматы́сцкім	ультыматы́сцкай ультыматы́сцкаю	ультыматы́сцкім	ультыматы́сцкімі
М.	ультыматы́сцкім	ультыматы́сцкай	ультыматы́сцкім	ультыматы́сцкіх

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

ультыматы́ўна

прыслоўе, утворана ад прыметніка

станоўч.	выш.	найвыш.
ультыматы́ўна	-	-

Крыніцы: piskunou2012.

ультыматы́ўнасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

ультыматы́ўны

прыметнік, якасны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	ультыматы́ўны	ультыматы́ўная	ультыматы́ўнае	ультыматы́ўныя
Р.	ультыматы́ўнага	ультыматы́ўнай ультыматы́ўнае	ультыматы́ўнага	ультыматы́ўных
Д.	ультыматы́ўнаму	ультыматы́ўнай	ультыматы́ўнаму	ультыматы́ўным
В.	ультыматы́ўны (неадуш.) ультыматы́ўнага (адуш.)	ультыматы́ўную	ультыматы́ўнае	ультыматы́ўныя (неадуш.) ультыматы́ўных (адуш.)
Т.	ультыматы́ўным	ультыматы́ўнай ультыматы́ўнаю	ультыматы́ўным	ультыматы́ўнымі
М.	ультыматы́ўным	ультыматы́ўнай	ультыматы́ўным	ультыматы́ўных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

у́льч

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, tsbm1984.

ульча́нка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, tsbm1984.

у́льчскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	у́льчскі	у́льчская	у́льчскае	у́льчскія
Р.	у́льчскага	у́льчскай у́льчскае	у́льчскага	у́льчскіх
Д.	у́льчскаму	у́льчскай	у́льчскаму	у́льчскім
В.	у́льчскі (неадуш.) у́льчскага (адуш.)	у́льчскую	у́льчскае	у́льчскія (неадуш.) у́льчскіх (адуш.)
Т.	у́льчскім	у́льчскай у́льчскаю	у́льчскім	у́льчскімі
М.	у́льчскім	у́льчскай	у́льчскім	у́льчскіх

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, tsbm1984.

Улья́на

назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

Улья́нава

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Verbum