злюце́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
злюце́нне |
| Р. |
злюце́ння |
| Д. |
злюце́нню |
| В. |
злюце́нне |
| Т. |
злюце́ннем |
| М. |
злюце́нні |
Крыніцы:
piskunou2012.
злюце́ць
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
злюце́ю |
злюце́ем |
| 2-я ас. |
злюце́еш |
злюце́еце |
| 3-я ас. |
злюце́е |
злюце́юць |
| Прошлы час |
| м. |
злюце́ў |
злюце́лі |
| ж. |
злюце́ла |
| н. |
злюце́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
злюце́й |
злюце́йце |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
злюце́ўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
злю́чка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
злю́чка |
злю́чкі |
| Р. |
злю́чкі |
злю́чак |
| Д. |
злю́чцы |
злю́чкам |
| В. |
злю́чку |
злю́чак |
| Т. |
злю́чкай злю́чкаю |
злю́чкамі |
| М. |
злю́чцы |
злю́чках |
Крыніцы:
piskunou2012.