Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
абвгдежзійклмнопрстуўфхцчшэюя-

атрыбутава́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. атрыбутава́нне
Р. атрыбутава́ння
Д. атрыбутава́нню
В. атрыбутава́нне
Т. атрыбутава́ннем
М. атрыбутава́нні

Крыніцы: piskunou2012.

атрыбутава́ны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. атрыбутава́ны атрыбутава́ная атрыбутава́нае атрыбутава́ныя
Р. атрыбутава́нага атрыбутава́най
атрыбутава́нае		 атрыбутава́нага атрыбутава́ных
Д. атрыбутава́наму атрыбутава́най атрыбутава́наму атрыбутава́ным
В. атрыбутава́ны (неадуш.)
атрыбутава́нага (адуш.)		 атрыбутава́ную атрыбутава́нае атрыбутава́ныя (неадуш.)
атрыбутава́ных (адуш.)
Т. атрыбутава́ным атрыбутава́най
атрыбутава́наю		 атрыбутава́ным атрыбутава́нымі
М. атрыбутава́ным атрыбутава́най атрыбутава́ным атрыбутава́ных

Крыніцы: piskunou2012.

атрыбутава́ны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, незакончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. атрыбутава́ны атрыбутава́ная атрыбутава́нае атрыбутава́ныя
Р. атрыбутава́нага атрыбутава́най
атрыбутава́нае		 атрыбутава́нага атрыбутава́ных
Д. атрыбутава́наму атрыбутава́най атрыбутава́наму атрыбутава́ным
В. атрыбутава́ны (неадуш.)
атрыбутава́нага (адуш.)		 атрыбутава́ную атрыбутава́нае атрыбутава́ныя (неадуш.)
атрыбутава́ных (адуш.)
Т. атрыбутава́ным атрыбутава́най
атрыбутава́наю		 атрыбутава́ным атрыбутава́нымі
М. атрыбутава́ным атрыбутава́най атрыбутава́ным атрыбутава́ных

Крыніцы: piskunou2012.

атрыбутава́ны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. атрыбутава́ны атрыбутава́ная атрыбутава́нае атрыбутава́ныя
Р. атрыбутава́нага атрыбутава́най
атрыбутава́нае		 атрыбутава́нага атрыбутава́ных
Д. атрыбутава́наму атрыбутава́най атрыбутава́наму атрыбутава́ным
В. атрыбутава́ны (неадуш.)
атрыбутава́нага (адуш.)		 атрыбутава́ную атрыбутава́нае атрыбутава́ныя (неадуш.)
атрыбутава́ных (адуш.)
Т. атрыбутава́ным атрыбутава́най
атрыбутава́наю		 атрыбутава́ным атрыбутава́нымі
М. атрыбутава́ным атрыбутава́най атрыбутава́ным атрыбутава́ных

Крыніцы: piskunou2012.

атрыбутава́цца

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. - -
2-я ас. - -
3-я ас. атрыбуту́ецца атрыбуту́юцца
Прошлы час
м. атрыбутава́ўся атрыбутава́ліся
ж. атрыбутава́лася
н. атрыбутава́лася
Дзеепрыслоўе
цяп. час атрыбуту́ючыся

Крыніцы: piskunou2012.

атрыбутава́цца

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. - -
2-я ас. - -
3-я ас. атрыбуту́ецца атрыбуту́юцца
Прошлы час
м. атрыбутава́ўся атрыбутава́ліся
ж. атрыбутава́лася
н. атрыбутава́лася
Дзеепрыслоўе
прош. час атрыбутава́ўшыся

Крыніцы: piskunou2012.

атрыбутава́ць

‘вызначаць прыметы чаго-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. атрыбуту́ю атрыбуту́ем
2-я ас. атрыбуту́еш атрыбуту́еце
3-я ас. атрыбуту́е атрыбуту́юць
Прошлы час
м. атрыбутава́ў атрыбутава́лі
ж. атрыбутава́ла
н. атрыбутава́ла
Загадны лад
2-я ас. атрыбуту́й атрыбуту́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час атрыбуту́ючы

Крыніцы: piskunou2012.

атрыбутава́ць

‘вызначаць прыметы чаго-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. атрыбуту́ю атрыбуту́ем
2-я ас. атрыбуту́еш атрыбуту́еце
3-я ас. атрыбуту́е атрыбуту́юць
Прошлы час
м. атрыбутава́ў атрыбутава́лі
ж. атрыбутава́ла
н. атрыбутава́ла
Загадны лад
2-я ас. атрыбуту́й атрыбуту́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час атрыбутава́ўшы

Крыніцы: piskunou2012.

атрыбу́тны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. атрыбу́тны атрыбу́тная атрыбу́тнае атрыбу́тныя
Р. атрыбу́тнага атрыбу́тнай
атрыбу́тнае		 атрыбу́тнага атрыбу́тных
Д. атрыбу́тнаму атрыбу́тнай атрыбу́тнаму атрыбу́тным
В. атрыбу́тны (неадуш.)
атрыбу́тнага (адуш.)		 атрыбу́тную атрыбу́тнае атрыбу́тныя (неадуш.)
атрыбу́тных (адуш.)
Т. атрыбу́тным атрыбу́тнай
атрыбу́тнаю		 атрыбу́тным атрыбу́тнымі
М. атрыбу́тным атрыбу́тнай атрыбу́тным атрыбу́тных

Крыніцы: piskunou2012.

атрыбу́тыка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. атрыбу́тыка атрыбутыкі
Р. атрыбутыкі атрыбутык
Д. атрыбутыцы атрыбутыкам
В. атрыбутыку атрыбутыкі
Т. атрыбутыкай
атрыбутыкаю		 атрыбутыкамі
М. атрыбутыцы атрыбутыках

Крыніцы: piskunou2012.