Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя

прычында́лле

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. прычында́лле
Р. прычында́лля
Д. прычында́ллю
В. прычында́лле
Т. прычында́ллем
М. прычында́ллі

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

прычында́лы

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. прычында́лы
Р. прычында́лаў
Д. прычында́лам
В. прычында́лы
Т. прычында́ламі
М. прычында́лах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

прычыне́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. прычыне́нне
Р. прычыне́ння
Д. прычыне́нню
В. прычыне́нне
Т. прычыне́ннем
М. прычыне́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

прычы́нены

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прычы́нены прычы́неная прычы́ненае прычы́неныя
Р. прычы́ненага прычы́ненай
прычы́ненае		 прычы́ненага прычы́неных
Д. прычы́ненаму прычы́ненай прычы́ненаму прычы́неным
В. прычы́нены (неадуш.)
прычы́ненага (адуш.)		 прычы́неную прычы́ненае прычы́неныя (неадуш.)
прычы́неных (адуш.)
Т. прычы́неным прычы́ненай
прычы́ненаю		 прычы́неным прычы́ненымі
М. прычы́неным прычы́ненай прычы́неным прычы́неных

Крыніцы: piskunou2012.

прычы́нены

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прычы́нены прычы́неная прычы́ненае прычы́неныя
Р. прычы́ненага прычы́ненай
прычы́ненае		 прычы́ненага прычы́неных
Д. прычы́ненаму прычы́ненай прычы́ненаму прычы́неным
В. прычы́нены (неадуш.)
прычы́ненага (адуш.)		 прычы́неную прычы́ненае прычы́неныя (неадуш.)
прычы́неных (адуш.)
Т. прычы́неным прычы́ненай
прычы́ненаю		 прычы́неным прычы́ненымі
М. прычы́неным прычы́ненай прычы́неным прычы́неных

Кароткая форма: прычы́нена.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012.

прычыні́цца

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. прычыню́ся прычы́німся
2-я ас. прычы́нішся прычы́ніцеся
3-я ас. прычы́ніцца прычы́няцца
Прошлы час
м. прычыні́ўся прычыні́ліся
ж. прычыні́лася
н. прычыні́лася
Загадны лад
2-я ас. прычыні́ся прычыні́цеся
Дзеепрыслоўе
прош. час прычыні́ўшыся

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996.

прычыні́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. прычыню́ прычы́нім
2-я ас. прычы́ніш прычы́ніце
3-я ас. прычы́ніць прычы́няць
Прошлы час
м. прычыні́ў прычыні́лі
ж. прычыні́ла
н. прычыні́ла
Загадны лад
2-я ас. прычыні́ прычыні́це
Дзеепрыслоўе
прош. час прычыні́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996.

прычы́нка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. прычы́нка прычы́нкі
Р. прычы́нкі прычы́нак
Д. прычы́нцы прычы́нкам
В. прычы́нку прычы́нкі
Т. прычы́нкай
прычы́нкаю		 прычы́нкамі
М. прычы́нцы прычы́нках

Крыніцы: piskunou2012.

прычы́ннасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

адз.
Н. прычы́ннасць
Р. прычы́ннасці
Д. прычы́ннасці
В. прычы́ннасць
Т. прычы́ннасцю
М. прычы́ннасці

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

прычы́нна-выніко́вы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прычы́нна-выніко́вы прычы́нна-выніко́вая прычы́нна-выніко́вае прычы́нна-выніко́выя
Р. прычы́нна-выніко́вага прычы́нна-выніко́вай
прычы́нна-выніко́вае		 прычы́нна-выніко́вага прычы́нна-выніко́вых
Д. прычы́нна-выніко́ваму прычы́нна-выніко́вай прычы́нна-выніко́ваму прычы́нна-выніко́вым
В. прычы́нна-выніко́вы (неадуш.)
прычы́нна-выніко́вага (адуш.)		 прычы́нна-выніко́вую прычы́нна-выніко́вае прычы́нна-выніко́выя (неадуш.)
прычы́нна-выніко́вых (адуш.)
Т. прычы́нна-выніко́вым прычы́нна-выніко́вай
прычы́нна-выніко́ваю		 прычы́нна-выніко́вым прычы́нна-выніко́вымі
М. прычы́нна-выніко́вым прычы́нна-выніко́вай прычы́нна-выніко́вым прычы́нна-выніко́вых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012.