Verbum

анлайнавы слоўнік

Агато́ва

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

агату́каць

‘крычаць на ваўка (ад крыку ага-ту-га)’

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

ага́ўскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	ага́ўскі	ага́ўская	ага́ўскае	ага́ўскія
Р.	ага́ўскага	ага́ўскай ага́ўскае	ага́ўскага	ага́ўскіх
Д.	ага́ўскаму	ага́ўскай	ага́ўскаму	ага́ўскім
В.	ага́ўскі (неадуш.) ага́ўскага (адуш.)	ага́ўскую	ага́ўскае	ага́ўскія (неадуш.) ага́ўскіх (адуш.)
Т.	ага́ўскім	ага́ўскай ага́ўскаю	ага́ўскім	ага́ўскімі
М.	ага́ўскім	ага́ўскай	ага́ўскім	ага́ўскіх

Крыніцы: piskunou2012.

ага́ціс

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

ага́ч

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

ага́шнік

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

Ага́я

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, нескланяльны

ага́-ха́н

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.