старазаве́тны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
старазаве́тны |
старазаве́тная |
старазаве́тнае |
старазаве́тныя |
| Р. |
старазаве́тнага |
старазаве́тнай старазаве́тнае |
старазаве́тнага |
старазаве́тных |
| Д. |
старазаве́тнаму |
старазаве́тнай |
старазаве́тнаму |
старазаве́тным |
| В. |
старазаве́тны (неадуш.) старазаве́тнага (адуш.) |
старазаве́тную |
старазаве́тнае |
старазаве́тныя (неадуш.) старазаве́тных (адуш.) |
| Т. |
старазаве́тным |
старазаве́тнай старазаве́тнаю |
старазаве́тным |
старазаве́тнымі |
| М. |
старазаве́тным |
старазаве́тнай |
старазаве́тным |
старазаве́тных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
старазако́ннік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
старазако́ннік |
старазако́ннікі |
| Р. |
старазако́нніка |
старазако́ннікаў |
| Д. |
старазако́нніку |
старазако́ннікам |
| В. |
старазако́нніка |
старазако́ннікаў |
| Т. |
старазако́ннікам |
старазако́ннікамі |
| М. |
старазако́нніку |
старазако́нніках |
Крыніцы:
piskunou2012.
старазапаве́тна
прыслоўе, утворана ад прыметніка
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| старазапаве́тна |
- |
- |
старакаталіцы́зм
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
старакаталіцы́зм |
| Р. |
старакаталіцы́зму |
| Д. |
старакаталіцы́зму |
| В. |
старакаталіцы́зм |
| Т. |
старакаталіцы́змам |
| М. |
старакаталіцы́зме |
Крыніцы:
piskunou2012.
старакато́лік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
старакато́лік |
старакато́лікі |
| Р. |
старакато́ліка |
старакато́лікаў |
| Д. |
старакато́ліку |
старакато́лікам |
| В. |
старакато́ліка |
старакато́лікаў |
| Т. |
старакато́лікам |
старакато́лікамі |
| М. |
старакато́ліку |
старакато́ліках |
Крыніцы:
piskunou2012.