самавыхава́ўчы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
самавыхава́ўчы |
самавыхава́ўчая |
самавыхава́ўчае |
самавыхава́ўчыя |
| Р. |
самавыхава́ўчага |
самавыхава́ўчай
самавыхава́ўчае |
самавыхава́ўчага |
самавыхава́ўчых |
| Д. |
самавыхава́ўчаму |
самавыхава́ўчай |
самавыхава́ўчаму |
самавыхава́ўчым |
| В. |
самавыхава́ўчы (неадуш.)
самавыхава́ўчага (адуш.) |
самавыхава́ўчую |
самавыхава́ўчае |
самавыхава́ўчыя (неадуш.)
самавыхава́ўчых (адуш.) |
| Т. |
самавыхава́ўчым |
самавыхава́ўчай
самавыхава́ўчаю |
самавыхава́ўчым |
самавыхава́ўчымі |
| М. |
самавыхава́ўчым |
самавыхава́ўчай |
самавыхава́ўчым |
самавыхава́ўчых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
самавыхвале́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
самавыхвале́нне |
| Р. |
самавыхвале́ння |
| Д. |
самавыхвале́нню |
| В. |
самавыхвале́нне |
| Т. |
самавыхвале́ннем |
| М. |
самавыхвале́нні |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
самавы́явіцца
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
самавы́яўлюся |
самавы́явімся |
| 2-я ас. |
самавы́явішся |
самавы́явіцеся |
| 3-я ас. |
самавы́явіцца |
самавы́явяцца |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
самавы́явіўся |
самавы́явіліся |
| ж. |
самавы́явілася |
| н. |
самавы́явілася |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
самавы́явіся |
самавы́явіцеся |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
самавы́явіўшыся |
Крыніцы:
dzsl2007,
piskunou2012,
sbm2012.
самавыяўле́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
самавыяўле́нне |
| Р. |
самавыяўле́ння |
| Д. |
самавыяўле́нню |
| В. |
самавыяўле́нне |
| Т. |
самавыяўле́ннем |
| М. |
самавыяўле́нні |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
самавыяўле́нчы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
самавыяўле́нчы |
самавыяўле́нчая |
самавыяўле́нчае |
самавыяўле́нчыя |
| Р. |
самавыяўле́нчага |
самавыяўле́нчай
самавыяўле́нчае |
самавыяўле́нчага |
самавыяўле́нчых |
| Д. |
самавыяўле́нчаму |
самавыяўле́нчай |
самавыяўле́нчаму |
самавыяўле́нчым |
| В. |
самавыяўле́нчы (неадуш.)
самавыяўле́нчага (адуш.) |
самавыяўле́нчую |
самавыяўле́нчае |
самавыяўле́нчыя (неадуш.)
самавыяўле́нчых (адуш.) |
| Т. |
самавыяўле́нчым |
самавыяўле́нчай
самавыяўле́нчаю |
самавыяўле́нчым |
самавыяўле́нчымі |
| М. |
самавыяўле́нчым |
самавыяўле́нчай |
самавыяўле́нчым |
самавыяўле́нчых |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
самавыяўля́цца
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
самавыяўля́юся |
самавыяўля́емся |
| 2-я ас. |
самавыяўля́ешся |
самавыяўля́ецеся |
| 3-я ас. |
самавыяўля́ецца |
самавыяўля́юцца |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
самавыяўля́ўся |
самавыяўля́ліся |
| ж. |
самавыяўля́лася |
| н. |
самавыяўля́лася |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
самавыяўля́йся |
самавыяўля́йцеся |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
самавыяўля́ючыся |
Крыніцы:
dzsl2007,
piskunou2012,
sbm2012.
самавя́з
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
самавя́з |
самавя́зы |
| Р. |
самавя́за |
самавя́заў |
| Д. |
самавя́зу |
самавя́зам |
| В. |
самавя́з |
самавя́зы |
| Т. |
самавя́зам |
самавя́замі |
| М. |
самавя́зе |
самавя́зах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
самавярчэ́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
самавярчэ́нне |
| Р. |
самавярчэ́ння |
| Д. |
самавярчэ́нню |
| В. |
самавярчэ́нне |
| Т. |
самавярчэ́ннем |
| М. |
самавярчэ́нні |
Крыніцы:
piskunou2012.
самагаво́рны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
самагаво́рны |
самагаво́рная |
самагаво́рнае |
самагаво́рныя |
| Р. |
самагаво́рнага |
самагаво́рнай
самагаво́рнае |
самагаво́рнага |
самагаво́рных |
| Д. |
самагаво́рнаму |
самагаво́рнай |
самагаво́рнаму |
самагаво́рным |
| В. |
самагаво́рны (неадуш.)
самагаво́рнага (адуш.) |
самагаво́рную |
самагаво́рнае |
самагаво́рныя (неадуш.)
самагаво́рных (адуш.) |
| Т. |
самагаво́рным |
самагаво́рнай
самагаво́рнаю |
самагаво́рным |
самагаво́рнымі |
| М. |
самагаво́рным |
самагаво́рнай |
самагаво́рным |
самагаво́рных |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.