Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
абвгдеёжзілмноруыэюя-’ 

звіну́ць

‘згарнуць, загарнуць што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. звіну́ звінё́м
2-я ас. звіне́ш звіняце́
3-я ас. звіне́ звіну́ць
Прошлы час
м. звіну́ў звіну́лі
ж. звіну́ла
н. звіну́ла
Загадны лад
2-я ас. звіні́ звіні́це
Дзеепрыслоўе
прош. час звіну́ўшы

Крыніцы: piskunou2012.

зві́нчваць

‘паварочваць, укручваць або выкручваць вінт, шрубу; здымаць што-небудзь праз выкручванне вінта; з'язджаць, сыходзіць, збягаць’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. зві́нчваю зві́нчваем
2-я ас. зві́нчваеш зві́нчваеце
3-я ас. зві́нчвае зві́нчваюць
Прошлы час
м. зві́нчваў зві́нчвалі
ж. зві́нчвала
н. зві́нчвала
Загадны лад
2-я ас. зві́нчвай зві́нчвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час зві́нчваючы

Крыніцы: piskunou2012.

звіню́чы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. звіню́чы звіню́чая звіню́чае звіню́чыя
Р. звіню́чага звіню́чай
звіню́чае		 звіню́чага звіню́чых
Д. звіню́чаму звіню́чай звіню́чаму звіню́чым
В. звіню́чы (неадуш.)
звіню́чага (адуш.)		 звіню́чую звіню́чае звіню́чыя (неадуш.)
звіню́чых (адуш.)
Т. звіню́чым звіню́чай
звіню́чаю		 звіню́чым звіню́чымі
М. звіню́чым звіню́чай звіню́чым звіню́чых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

звіня́чы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. звіня́чы звіня́чая звіня́чае звіня́чыя
Р. звіня́чага звіня́чай
звіня́чае		 звіня́чага звіня́чых
Д. звіня́чаму звіня́чай звіня́чаму звіня́чым
В. звіня́чы
звіня́чага		 звіня́чую звіня́чае звіня́чыя
Т. звіня́чым звіня́чай
звіня́чаю		 звіня́чым звіня́чымі
М. звіня́чым звіня́чай звіня́чым звіня́чых

Крыніцы: krapivabr2012.

Звіня́чы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Звіня́чы
Р. Звіня́ч
Звіня́чаў
Д. Звіня́чам
В. Звіня́чы
Т. Звіня́чамі
М. Звіня́чах

звіня́чы

дзеепрыметнік, незалежны стан, цяперашні час, незакончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. звіня́чы звіня́чая звіня́чае звіня́чыя
Р. звіня́чага звіня́чай
звіня́чае		 звіня́чага звіня́чых
Д. звіня́чаму звіня́чай звіня́чаму звіня́чым
В. звіня́чы
звіня́чага		 звіня́чую звіня́чае звіня́чыя
Т. звіня́чым звіня́чай
звіня́чаю		 звіня́чым звіня́чымі
М. звіня́чым звіня́чай звіня́чым звіня́чых

Кароткая форма: звіня́ча.

Крыніцы: krapivabr2012.

зві́рны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. зві́рны зві́рная зві́рнае зві́рныя
Р. зві́рнага зві́рнай
зві́рнае		 зві́рнага зві́рных
Д. зві́рнаму зві́рнай зві́рнаму зві́рным
В. зві́рны (неадуш.)
зві́рнага (адуш.)		 зві́рную зві́рнае зві́рныя (неадуш.)
зві́рных (адуш.)
Т. зві́рным зві́рнай
зві́рнаю		 зві́рным зві́рнымі
М. зві́рным зві́рнай зві́рным зві́рных

Крыніцы: piskunou2012.

звіру́тнік

‘вёрткі, спрытны чалавек’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. звіру́тнік звіру́тнікі
Р. звіру́тніка звіру́тнікаў
Д. звіру́тніку звіру́тнікам
В. звіру́тніка звіру́тнікаў
Т. звіру́тнікам звіру́тнікамі
М. звіру́тніку звіру́тніках

Крыніцы: piskunou2012.

звіса́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. звіса́нне
Р. звіса́ння
Д. звіса́нню
В. звіса́нне
Т. звіса́ннем
М. звіса́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

звіса́ць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. звіса́ю звіса́ем
2-я ас. звіса́еш звіса́еце
3-я ас. звіса́е звіса́юць
Прошлы час
м. звіса́ў звіса́лі
ж. звіса́ла
н. звіса́ла
Загадны лад
2-я ас. звіса́й звіса́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час звіса́ючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.