самахваста́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
самахваста́нне |
самахваста́нні |
| Р. |
самахваста́ння |
самахваста́нняў |
| Д. |
самахваста́нню |
самахваста́нням |
| В. |
самахваста́нне |
самахваста́нні |
| Т. |
самахваста́ннем |
самахваста́ннямі |
| М. |
самахваста́нні |
самахваста́ннях |
Крыніцы:
piskunou2012.
самахо́д
‘машына’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
самахо́д |
самахо́ды |
| Р. |
самахо́да |
самахо́даў |
| Д. |
самахо́ду |
самахо́дам |
| В. |
самахо́д |
самахо́ды |
| Т. |
самахо́дам |
самахо́дамі |
| М. |
самахо́дзе |
самахо́дах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
самахо́д
‘механічная падача разца або дэталі’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
самахо́д |
| Р. |
самахо́ду |
| Д. |
самахо́ду |
| В. |
самахо́д |
| Т. |
самахо́дам |
| М. |
самахо́дзе |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
самахо́дам
прыслоўе
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| самахо́дам |
- |
- |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
самахо́дзь
прыслоўе
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| самахо́дзь |
- |
- |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
самахо́дка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
самахо́дка |
самахо́дкі |
| Р. |
самахо́дкі |
самахо́дак |
| Д. |
самахо́дцы |
самахо́дкам |
| В. |
самахо́дку |
самахо́дкі |
| Т. |
самахо́дкай самахо́дкаю |
самахо́дкамі |
| М. |
самахо́дцы |
самахо́дках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
самахо́дна
прыслоўе, утворана ад прыметніка
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| самахо́дна |
- |
- |
самахо́дны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
самахо́дны |
самахо́дная |
самахо́днае |
самахо́дныя |
| Р. |
самахо́днага |
самахо́днай самахо́днае |
самахо́днага |
самахо́дных |
| Д. |
самахо́днаму |
самахо́днай |
самахо́днаму |
самахо́дным |
| В. |
самахо́дны (неадуш.) самахо́днага (адуш.) |
самахо́дную |
самахо́днае |
самахо́дныя (неадуш.) самахо́дных (адуш.) |
| Т. |
самахо́дным |
самахо́днай самахо́днаю |
самахо́дным |
самахо́днымі |
| М. |
самахо́дным |
самахо́днай |
самахо́дным |
самахо́дных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
самахо́дчык
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
самахо́дчык |
самахо́дчыкі |
| Р. |
самахо́дчыка |
самахо́дчыкаў |
| Д. |
самахо́дчыку |
самахо́дчыкам |
| В. |
самахо́дчыка |
самахо́дчыкаў |
| Т. |
самахо́дчыкам |
самахо́дчыкамі |
| М. |
самахо́дчыку |
самахо́дчыках |
Крыніцы:
piskunou2012.