урыва́ць несов.
1. прям., перен. урыва́ть;
2. разг. отнима́ть;
1, 2 см. уварва́ць 1, 3
уры́вачны разг. уры́вочный
уры́мсціцца сов., разг. угомони́ться, успоко́иться, утихоми́риться;
дзе́ці до́ўга не маглі́ ўры́мсціцца — де́ти до́лго не могли́ угомони́ться (успоко́иться, утихоми́риться)
уры́мсціць сов., разг. утерпе́ть
уры́ўкамі нареч. уры́вками
уры́цца сов.
1. (рылом — о животных) вры́ться, зары́ться;
2. (спрятаться в вырытом углублении или в чём-л. сыпучем) зары́ться;
ён уры́ўся ў се́на і засну́ў — он зары́лся в се́но и засну́л;
3. (с силой врезаться во что-л.) зары́ться;
машы́на ўры́лася ў гразь — маши́на зары́лась в грязь
урэгулява́нне ср. урегули́рование