упра́віць сов.
1. впра́вить;
у. вы́віхнутую руку́ — впра́вить вы́вихнутую ру́ку;
2. перен., разг. загуби́ть;
у. каня́ — загуби́ть коня́;
3. разг. (дать крепко застрять, завязнуть) завязи́ть; всади́ть, вогна́ть;
так ~віў воз у гразь, што ледзь вы́цягнулі — так завязи́л воз в грязи́, что наси́лу вы́тащили;
у. сяке́ру ў бервяно́ — всади́ть (вогна́ть) топо́р в бревно́
упрага́нне ср. впряга́ние
упрага́цца несов., возвр., страд. впряга́ться; см. упрэ́гчыся I, упрага́ць
упрага́ць несов., прям., перен. впряга́ть; см. упрэ́гчы I
упрада́цца несов., возвр., страд. впряда́ться
упрада́ць несов. впряда́ть
упра́дзены впрядённый; см. упра́сці
упра́жаны (о бобах, семечках и т.п.) ужа́ренный; прожа́ренный, прокалённый
упра́жвацца несов., возвр., страд. ужа́риваться, прожа́риваться, прока́ливаться; см. упра́жваць
упра́жваць несов. (бобы, семечки и т.п.) ужа́ривать, прожа́ривать, прока́ливать