Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Пераваро́т ’рэзкі паварот, змены ў развіцці, ходзе чаго-небудзь’ (Яруш., ТСБМ), ’заварот кішок’ (даўг., Сл. ПЗБ; метрык., Мат. Гом.). Да прасл.*per‑vortъ, якое з *per‑vortiti ’перавярнуць’: ст.-рус.переворотити ’павярнуць у іншы бок; даць справе іншы ход’, польск.przewrócić ’перакінуць; перавярнуць, папераварочваць’, ст.-чэш.přěvrátiti ’перавярнуць, знішчыць, звесці, змяніць, падавіць’, серб.-харв.превра́тити ’перавярнуць’, славен.prevráčati ’перакідваць, пераварочваць, перакульвацца’, балг.превръ́щам ’пераўтвараць, пераварочваць, перарабляць’, ст.-слав.прѣвратити ’пераўтварыць’; параўн. лац.pervertere ’перакульваць, псаваць, перакручваць, скажаць’, гоц.frawardjan ’псаваць’, ст.-в.-ням.farwarttan, far‑werten, ст.-англ.for‑weorþan, ст.-сакс.far‑werdan ’знікаць’, ’псавацца’ — словаўтваральна-семантычны паралелізм. З іншых і.-е. адпаведнікаў прасл.*vьrtiti < *vertiti (якое не захавалася) можна адзначыць ст.-інд.vartatē, літ.ver̃sti ’пераварочваць, перакульваць, пераўтвараць адно ў іншае’ (Трубачоў, Проспект, 71). Лексема пераварот ’гвалтоўная змена манарха’ (ТСБМ) — калька (XVIII ст.) з франц.révolution ’тс’ < лац.revolūtio ’адкат, кругаварот’ — праз польск. ці рус. мовы (Фасмер, 3, 236). Сюды ж піраваро́тнік ’чалавек, што добраахвотна ці па прымусу прыняў іншую веру’ (Варл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
kíppen
1.vtпераку́льваць
2.vi(s)
1) пераку́львацца
2) (h) губля́ць раўнава́гу
3) падыма́цца разгі́бам (гімнастыка)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
úmwerfen*vt
1) пераку́льваць, валі́ць, збіва́ць (з ног);
der Sänger hat úmgeworfen спява́к сфальшы́віў
2) накі́нуць (хустку і да т.п.)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
overthrow
[,oʊvərˈӨroʊ]1.
v., -threw, -thrown, -throwing
1) скіда́ць (ура́д, уладара́)
2) скасо́ўваць; зьнішча́ць
to overthrow slavery — скасава́ць няво́льніцтва
3) пераку́льваць
2.
n.
1) пераваро́т -у m.; скасава́ньне n.
2) разбурэ́ньне, папсава́ньне n. (напр. чыі́х-н. пля́наў)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
topple
[ˈtɑ:pəl]1.
v.i.
1) валі́цца
The chimney toppled over on the roof — Ко́мін звалі́ўся на страху́
2) навіса́ць, зьвіса́ць, абвіса́ць
beneath toppling crags — пад наві́слымі ска́ламі
2.
v.t.
валі́ць, пераку́льваць
The wrestler toppled his opponent — Барэ́ц павалі́ў свайго́ супраці́ўніка
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
úmstürzen
1.vt
1) пераку́льваць, разва́льваць, разбура́ць
2) звярга́ць, скіда́ць (уладу)
2.vi(s)
1) па́даць, абва́львацца, абрына́цца
2) па́сці (пра грамадскі лад, уладу)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Валі́ць2 ’вырабляць з воўны’ (Бяльк.); ’качаць, збіваць сукно’ (КЭС), валка (тканіны) (КТС). Да валіць1.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Вурга́н ’бугор’ (Грыг., Гарэц.); ’пухір’ (Яруш.); ’цвёрды грузачок, пухір на скуры’ (мсцісл.З нар. сл.), варга́н ’вярзіла, боўдзіла’ (віл., Грынблат, вусн. паведамл.), рус.бранск.вурга́н ’сіняк’, маск.ворга́н ’вір, яма ў рацэ’. Хутчэй за ўсё аддзеяслоўнае ўтварэнне ад вурга́ніць ’кідаць, перакульваць’ (гл.), якое, відаць, нельга разглядаць асобна ад варга́ніць ’тс’ (гл.); балгарская паралель въ́рга ’гуз на целе’, якую Бернар (Балк. ез., 3, 1961, 83) выводзіць з върга́лям ’куляць, пераварочваць’ (< і.-е.*wer‑gh‑ ’круціць’; параўн. лат.sa‑vergt ’моршчыцца, сціскацца’ (БЕР, 1, 210)) і въ́ргам ’куляць, перакідаць’, а таксама серб.-харв.варгањ ’грыб баравік’ (Мяркулава, Очерки, 164), магчыма, даюць падставы для рэканструкцыі прасл.vъrganъ ’нарост, грыб’; адносна фанетыкі і семантыкі параўн. таксама вурдыль, вургуль (гл.).