Verbum

ушчэ́нт, прысл.

Поўнасцю, зусім, дарэшты, датла. У наваколлі тутэйшых трох вёсак зямля была вельмі няроўная. Дзе вышэй — радзіла добра, дзе ніжэй к балоту — усё ўшчэнт вымакала. Чорны. Згарэла вёска ўшчэнт: ні кала, ні двара не засталося. Якімовіч. Спацеў паромшчык, замарыўся ўшчэнт. Барадулін.

ушчэ́плены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад ушчапіць.

ушчэ́рб, ‑у, м.

Становішча месяца ў апошняй фазе, калі яго серп паступова памяншаецца.

ушчэ́рбнасць, ‑і, ж.

Уласцівасць і стан ушчэрбнага.

ушчэ́рбны, ‑ая, ‑ае.

Які ўбывае, знаходзіцца на ўшчэрбе (пра месяц).

ушыва́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. ушываць — ушыць.

ушыва́цца ​¹, ‑аецца; незак.

1. Незак. да ушыцца ​¹.

2. Зал. да ушываць.

ушыва́цца ​², ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.

Незак. да ушыцца ​².

ушыва́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да ушыць.

ушы́вачны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да ўшыўкі, звязаны з ушыўкай.

ушы́р, прысл.

Тое, што і ушыркі. Светлай раніцаю восень Упрыгожана сягоння — Сінь на небе, Рунь на полі Зелянее ушыр і ўдоўж. Броўка. Жытні палетак цягнуўся на цэлыя вёрсты ўдаўжкі і ўшыр. Гартны.