уплы́ў, уплыву, м.
1. Уздзеянне на каго‑, што‑н. Рабіць уплыў на што‑н. Пад чужым уплывам. Уплыў камсамольцаў на беспартыйную моладзь. □ Маці мела вялікі ўплыў на дачку, выхаваную ў сляпой пакоры царкве і матчынай волі. Лынькоў. Пад уплывам прыроды самы пануры і маўклівы чалавек змяняецца — мякчэе, робіцца весялейшым і нават гаваркім. Ляўданскі.
2. Сіла аўтарытэту, улады. [Грыша:] — Вось дзе трэба наша прапаганда.. Трэба ўвесь раён пад свой уплыў узяць! Няхай.
уплю́ханы, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад уплюхаць.
уплю́хацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.
Разм. Запырскацца чым‑н.; запэцкацца. Уплюхацца ў гразь.
уплю́хаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.
Разм. Запырскаць чым‑н.; запэцкаць. Уплюхаць фартух у раствор гліны.
уплю́хвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да уплюхацца.
2. Зал. да уплюхваць.
уплю́хваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да уплюхаць.
уплю́хнуты, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад уплюхнуць.
уплю́хнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак., што і чаго.
Разм. Плюхнуўшы, уліць чаго‑н. у што‑н. Уплюхнуць вады ў місу.
упляска́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад упляскаць.