Verbum

тасёмачнік, ‑а, м.

Той, хто тчэ тасьму.

тасёмачніца, ‑ы, ж.

Жан. да тасёмачнік.

тасёмачны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да тасьмы, тасёмкі; звязаны з вырабам тасьмы, тасёмкі. Тасёмачны цэх.

тасёмка, ‑і, ДМ ‑мцы; Р мн. ‑мак; ж.

1. Тое, што і тасьма.

2. Завязка з тасьмы.

тасёмкавы, ‑ая, ‑ае.

Зроблены з тасьмы, тасёмкі. Тасёмкавыя петлі. Тасёмкавы пояс.

тасёмчаты, ‑ая, ‑ае.

З тасьмой, тасёмкай. Тасёмчатыя ўпрыгожаны. Тасёмчаты абрус.

тасо́ўка, ‑і, ДМ ‑ўцы, ж.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. тасаваць.

тастаме́нт, ‑а, М ‑нце, м.

Уст. Завяшчанне.

тасьма́, ‑ы, ж.

Вузкая тканая ці плеценая палоска (лента), якая выкарыстоўваецца для аздаблення сукенак, бялізны, а таксама для завязвання, змацоўвання чаго‑н.

тат,

гл. таты.