Verbum

сла́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. слаць ​² (у 1–3 знач.).

слано́васць, ‑і, ж.

Захворванне, якое праяўляецца ў моцным павелічэнні аб’ёму асобных частак цела (звычайна ног).

слано́вы, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да слана (у 1 знач.). Слановы хобат. Слановыя біўні.

2. Як адна з частак некаторых заалагічных і батанічных назваў. Слановая чарапаха. Слановая пальма.

•••

Слановая хвароба гл. хвароба.

слано́ўнік, ‑а, м.

Памяшканне для сланоў, якія жывуць у няволі.

сланцава́тасць, ‑і, ж.

Слаістая будова горнай пароды, здольнасць яе расслойвацца.

сланцава́ты, ‑ая, ‑ае.

Якому ўласціва сланцаватасць (пра горныя пароды). Сланцаватая гліна.

сла́нцавы ​¹, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да сланцу ​¹. Сланцавыя пароды. // Які атрымліваецца з сланцу. Сланцавы бензін. Сланцавы пакост. // Які мае адносіны да здабычы, апрацоўкі і выкарыстання сланцу. Сланцавая прамысловасць. Сланцавыя шахты.

сла́нцавы ​², ‑ая, ‑ае.

Які з’яўляецца сланцам ​². Сланцавы лён. Сланцавыя расліны.

сланцапераго́нны, ‑ая, ‑ае.

Прызначаны для перагонкі гаручых сланцаў. Сланцаперагонны завод. Сланцаперагонная прамысловасць.

сла́ны ​¹, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад слаць ​¹.

сла́ны ​², ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад слаць ​².

2. у знач. прым. Разасланы. Пянька не сланая, а мочаная.

сланяня́ і сланянё, ‑няці; мн. ‑няты, ‑нят; н.

Дзіцяня слана.