сёрбанне, ‑я, н.
Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. сёрбаць, а таксама гукі гэтага дзеяння. Стала чуваць нечае сапенне, потым сёрбанне з лыжкі. Ермаловіч.
сёрбаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак., што і без дап.
1. Разм. Есці вадкую страву, прысмоктваючы. [Дзеці], завіхаючыся, сёрбалі, і гэта... [Ганну] цешыла, — раней ёй заўсёды прыходзілася ўгаворваць сына есці, расказваць яму казкі. Гурскі. Уладзік клаў лыжку і хацеў вылазіць з-за стала, але бацька кідаў такі выразны позірк, што нехаця будзеш сядзець і сёрбаць зацірку... С. Александровіч.
2. Піць, прысмоктваючы. Віцька, нагінаючыся над сталом, сёрбаў са сподачка чай, раз-пораз шморгаючы кірпатым носам. Асіпенка. Мараканцы ў кафэ гучна сёрбаюць мятны чай і прыцмокваюць з вялікім задавальненнем. В. Вольскі.
3. Піць невялікімі глыткамі час ад часу. Хросны не піў, а патроху сёрбаў з конаўкі саматужную гарэліцу. Асіпенка.
4. Утвараць у час яды характэрныя гукі сёрбання. Хто захапляўся, гучна сёрбаў, дзед таго лыжкай па лбе хрысціў. Калачынскі. Тацянка ўмее трымаць кубачак і не сёрбае так, як Марынка. Юрэвіч.
сёрбнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак.
Разм. Тое, што і сербануць.
сі 1, нескл., н.
У музыцы — сёмы гук музычнай гамы, а таксама нота, якая абазначае гэты гук.
[Іт. si.]
сі 2, нескл., ж.
Скарочаная назва Міжнароднай сістэмы адзінак.
сібары́т, ‑а, М ‑рыце, м.
Неадабр. Распешчаны, раздураны раскошаю чалавек.
[Грэч. sybarítēs.]
сібары́тка, ‑і, ДМ ‑там; Р мн. ‑так; ж.
Неадабр. Жан. да сібарыт.
сібары́тнічаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.
Неадабр. Весці жыццё, уласцівае сібарыту. «А ўставаць няма чаго спяшацца», — вырашыў ён [Венькя] і хацеў змоў захутацца ў коўдру з галавой, затаіцца, але ў спальню ўвайшла бабуля і рашуча загадала: — Годзе сібарытнічаць... Уставай. Шыловіч.
сібары́цкі, ‑ая, ‑ае.
Неадабр. Уласцівы сібарыту; такі, як у сібарыта. Сібарыцкае жыццё.
сібары́цтва, ‑а, н.
Неадабр. Характар жыцця, правядзенне часу, уласцівыя сібарыту.