свідраві́на, ‑ы, ж.
Адтуліна, зробленая шляхам свідравання. На месцы былой пустошкі са свідравіны б’е нафтавы фантан. «Маладосць».
свідраві́нны, ‑ая, ‑ае.
Прызначаны для бурэння свідравін. Свідравінны снарад.
свідро́ўшчык, ‑а, м.
Разм. Тое, што і свідравальшчык. На Днепрабудзе кожны свідроўшчык выпрацоўваў у сярэднім 90–130 сантыметраў у суткі. Галавач.
свідро́ўшчыца, ‑ы, ж.
Разм. Жан. да свідроўшчык.
свіль, ‑і, ж.
Спец.
1. Пакручастае, хвалепадобнае размяшчэнне валокнаў у драўніне. // Месца на дрэве з такім размяшчэннем валокнаў.
2. Хвалістая праслойка, палоска ў шкле, кераміцы.
свілява́тасць, ‑і, ж.
Спец. Уласцівасць свіляватага; наяўнасць свілей. Свіляватасць драўніны.
свілява́ты, ‑ая, ‑ае.
Спец. Са свіллю; з касымі слаямі; касаслойны. Свіляватая бяроза.
свіна...,
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню: а) слову «свіння», напрыклад: свінаматка, свінагадоўля, свінапас; б) слову «свінагадоўчы», напрыклад: свінаферма, свінасаўгас.
свінабо́й, ‑я, м.
Чалавек, які забівае, рэжа свіней. Свінабой са сваёю жонкай, наваліўшы свінінаю ручную цялежку, гатовыя рушыць у дарогу на рынак, запыняюцца. Колас.
свінава́ты, ‑ая, ‑ае.
Разм. Схільны да свінства, свінскіх паводзін; няўдзячны, нахабны, грубы. Аканом запнуўся, падбіраючы слова. Усе ведалі яго як служаку грубага, свінаватага. Якімовіч.